Brief 2 aan het thuisfront

Beste Familieleden, collega’s, vrienden en kennissen,

Mijn eerder schrijven richtte zich aanvankelijk tot een beperktere groep om reden dat ik nog mijn adresboek moest aanpassen en de bestemmelingen moest groeperen.

Ik zat toen volop in mijn Global Orientation Program in Wenen en had ik dus weinig tijd daartoe. Zoveel viel er dan immers ook nog niet te vertellen.

Intussen vallen alle puzzelstukjes stilletjes in elkaar en krijgen we zicht op de situatie hier in Belgrado.

Vooreerst moet ik zeggen hoe aangenaam verrast ik ben met de warme ontvangst die mij hier te beurt viel. Zowel baas als personeel zijn hier zo innemend en behulpzaam, dat je er ontroerd zou van worden; zeker als je net een Lebrun-tijdperk achter de rug hebt.

Ik zit dus in het Law and Enforcement Department en maak deel uit van de Accountability Program Unit. Als External Oversight Adviser, was het aanvankelijk de bedoeling om deze rol te vervullen voor zowel het Accountability Program als voor het Community Policing Program.

Intussen hebben er zich wat wijzigen opgedrongen, waardoor mijn huidige functie met ingang van 01 jan 2006 wordt geschrapt. Onze baas was van mening dat External Oversight meer voor het Departement Democratization van toepassing was, dan voor ons.

U zal zich afvragen of dit wil zeggen dat het binnen 5 maand hier voor mij gedaan is. Natuurlijk niet, wel integendeel.

Na diverse gesprekken heeft onze grote baas mij de functie aangeboden van Accountability Program Manager. Mijn taak zou er dan in bestaan om rechtstreeks programma’s te ontwikkelen die tegemoet komen aan de strijd tegen de corruptie binnen de politiediensten.
In principe wordt deze aanstelling bevestigd nadat hij terug is uit verlof rond 20 aug. a.s.

In deze functie heb ik een jaarbudget en kan ik naast het voostellen van programma’s, experten uitnodigen uit het buitenland, cursussen organiseren, seminaries, studybezoeken in het buitenland, extra geld ronselen via de ambassadeurs van de lidstaten, enz… Kortom een prachtige job. Ik kijk er echt naar uit om te kunnen starten.

Ik ben aangekomen tijdens het reces van regering,parlement en rechterlijke instanties, waardoor ruimschoots de tijd voorhanden is om beetje bij beetje te gewennen aan de nieuwe werkomgeving. Alles ligt als het ware stil en voor september gebeurt er dus weinig of niets.

Over de leefomstandigheden en mentaliteit hier valt inderdaad het een en ander te zeggen, gelet op het feit dat deze danig verschillend zijn dan die bij ons.

Vooreerst is het hier spotgoedkoop gelet op het feit dat de levensstandaard hier veel lager is dan bij ons. Als ik jullie zeg dat een politieman in uniform, hooguit 200 à 250 €/maand verdient, dan weet u het wel zeker.

Het probleem is hier dat de economie dermate slecht draait en dat de werkloosheid zeer hoog is. De meeste mensen combineren hier 2 of 3 banen, wat het zwarte circuit natuurlijk enorme proporties doet aannemen.

Ze komen uit een communistisch systeem en hebben duidelijk nog heel veel werk alvorens ze de Europese standaard zullen benaderen, laat staan te evenaren.

Privé heb ik een prachtige flat gevonden van 120 m2 grootte die bestaat uit 2 grote slaapkamers, 1 grote living, een keuken, een badkamer en een hall. Voor mijn woning heb ik voortuin en oprit die gelegen is achter een grote schuifpoort die kan afgesloten worden. Gelet op de temperaturen van de laatste weken heb ik mij een zwembadje aangeschaft van 3,5 x 1,5 m en dit heeft al serieus zijn geld opgebracht. Een vijftal dagen hebben de temperaturen geschommeld tussen 38 en 42° C; ik moet er dus geen tekening van maken zeker.

Reactie van de grote baas van de missie, Ambassadeur Massari, was dan ook zeer welkom. Het personeel mag voor de ganse maand augustus enkel maar werken tussen 08.30 en 15.30 uur gezien de hoge temperaturen! En zeggen dat nochtans alle bureaus met airco zijn uitgerust en overal frisse waterfonteintjes aanwezig zijn om onze dorst te lessen!

Zo ziet u maar dat voor mensen als onzen Bernard hier zeker geen plaats zou zijn. Ik probeer zo weinig mogelijk aan die man te denken, doch kan het niet laten telkens als ik moet vaststellen hoe een dienst wel kan worden geleid. Dan denk je telkens, hoe is het mogelijk dat er toch zo’n prutsers aan het hoofd van een dienst worden geplaatst.

U zult zich afvragen of mijn volledige toekomst is weggelegd om hier oud te worden? Ik weet het niet. Zoals ik u eerder had verteld, had ik ook gepostuleerd voor verschillende bedieningen bij de Verenigde Naties, alles onder de noemer van “Investigator”.

Woensdag a.s. vlieg ik al naar Wenen voor een interview dienaangaande. Hoe ik het ervan af zal brengen is een andere vraag natuurlijk, maar in ieder geval is het voor een job die perfect past bij ons profiel van Federaal onderzoeker met internationale ervaring. Ik zou aan meerdere duty stations verbonden zijn, waaronder aan de UN missie’s in Afrika (Liberia, Rwanda, Uganda, Somalie, Congo, Mozambique, Chad, Libië en Angola) en aan die in Haïti (Caraiben) Gelet op het feit dat UN nog veel beter betaalt dan OSCE, en dat bovendien de plaats contracted is ipv seconded, zal ik dus nog moeilijke momenten hebben om te beslissen hoe ik mijn verdere carrière wil uitbouwen, mocht het zijn dat ik mij weet te plaatsen natuurlijk.

In ieder geval ben ik door het kleine poortje geraakt dat Europa en meer heet, en gaat voor mij een totaal nieuwe wereld open waar de kansen, althans nu, voor het grijpen liggen. Voor elkeen onder u die ook maar enige ambitie heeft en die weg wil uit het schrikbewind in KORTRIJK, kan ik alleen maar adviseren om ervoor te gaan. Met het systeem van “verlof voor een opdracht van Algemeen belang” riskeer je immers niets.

Ge moet het daarvoor niet altijd zo ver gaan zoeken als ik doe. Den Haag en Wenen zijn belange zo ver niet en hebben heel dikwijls plaatsen vacant. Zij betalen heel royaal! Dus niet twijfelen als uw sociale toestand dergelijke ambitie toelaat.

Hooguit veertien dagen na mijn vertrek stond ik al terug thuis omdat mijn baas vond dat ik gerust wat verlof op voorhand kon nemen. Hij is namelijk van oordeel dat je eerst voor 100% uw privéproblemen moet oplossen alvorens je u kan focussen op je werk. Daarom kreeg ik de kans om vlug mijn auto te komen ophalen in België en van de gelegenheid gebruik te maken om mijn vrouwtje en dochter mee te brengen.
Wanneer ze vetrekken eind volgende week, verwacht ik nog mijn zoons om beurt voor een week, waardoor ik maar weinig alleen zit tot hiertoe.

In ieder geval blijft het aanbod geldig voor mijn vrienden die eventueel zich zouden geroepen voelen om eens over te steken. Naast mijn eigen slaapplaats kan ik zeker nog 4 personen een bed aanbieden en dan is er nog heel veel plaats voor luchtmatrastoeristen. Een vliegticket hierheen kost rond de 300 € heen en terug, soms iets goedkoper indien je genoeg op voorhand je ticket bestelt.

Vergeet echter niet van te reserveren, want momenteel zijn er al enkele plaatsjes gereserveerd door familie.

En nog:

U kunt me verder privé bereiken op de e-mail adressen martin.laporte@telenet.be en marbob10@hotmail.com . Op mijn werk is de mailbox zeer beperkt in grootte, waardoor ik wil vragen van dit adres niet te gebruiken voor de klassieke powerpoinjtes: martin.laporte@osce.org .

Mijn telefoonnummers:

1. bureel: (+381) 11 3606 280
2. gsm: (+381) 63 334 072

Gelet op het feit dat ik deze mail niet heb kunnen versturen op tijd zoals ik had gehoopt is er intussen weeral wat tijd verstreken en meer nieuws te vertellen, dat ik je ineens wil meegeven.

Mijn vrouwtje en dochter is inmiddels sedert gisteren naar huis en het doet me echt raar van weer alleen te zijn. Met enkel positieve gedachten zullen we er ons echter terug doorslaan en de draad weer opnemen.

Woensdag 10/08/05 heb ik dus inmiddels mijn proeven gedaan bij de UN. Dinsdagavond ben ik met door hen betaalde tickets naar Wenen gevlogen en ben ik Woensdagavond teruggekeerd naar mijn stek in Belgrado.

Na het vervullen van de administratieve rompslomp om uw dossier aan te maken, heb ik een interview gehad van 1.15 uur met twee supervisors. Het gesprek ging over van alles en nog wat; over vooral uw professionele background, uw ervaringen, uw doelstellingen in het leven en zeker naar een bediening toe bij de UN. Het bleek in ieder geval al een positief punt dat ik al voor een stuk verder sta dan vroeger door mijn huidige bediening bij de OSCE, die in feite ook kadert in Internal Oversight (intern toezicht – controle als je wilt)
Voorts over mijn zwakke en sterke punten en mijn idee over overleven in barre omstandigheden.

Ik hou een goed gevoel over aan dit gesprek en denk wat dat betreft dat ik in hun smaak viel. We zullen zien. Er blijken heel wat kandidaten te zijn en ze nemen er momenteel maar 2 per dag voor interview en andere testen.
Mijn tegenkandidaat was uit Bombay, die volgens mij heel gebrekkig Engels praatte. Ik denk niet dat die man zal worden weerhouden, maar op dit hoge politieke niveau weet je immers nooit. Evenredigheid tussen lidstaten, voorspraak, ik moet er geen tekeningske bij maken zeker? Ik zal dus ook een portie geluk nodig hebben als het zover is.

Na het interview werd ik naar een computerzaal geleid waar ik helemaal alleen moest plaatsnemen en waar de secretaresse voor mij een computer opstartte.

Ik kreeg van haar een tweetal grote klasseurs met UN regelgeving en dan nog een pakje losse bladen met errata’s.

Vervolgens gaf ze me een diskette en vroeg ze mijn werk op te slaag om op het einde van de dag te kunnen afprinten.

Dan pas kreeg ik mijn opgave: 3 cases waaronder 1 volledige theoritische benadering ivm interne reglementen; wat kan er en wat kan er niet, enz…

Ik vroeg haar hoe het zou vergaan rond de middag en waar ik zou aan een lunch geraken. Ze zij me beleefd dat ze uit ervaring met vorige kandidaten wist dat er wellicht geen tijd zou zijn om een lunch te nemen, omdat iedereen zijn opdrachten nauwelijks rondkreeg tegen 17.3O uur?????

Ge moogt twee keer raden, juist, geen eten en einde opdracht om 17.15 uur. Dermate psychisch afgepeigerd dat ik het zelfs niet meer zag zitten om nog eens te herlezen.

Het was niet van de poes en ik verzeker je dat het niet eenvoudig is als je u een weg moet banen door een enorme documentatie die dan nog in een andere taal is dan je moedertaal en soms zo technisch dat je dikwijls de zinnen tweemaal moet herlezen om ze echt te begrijpen.

Resultaat? Ik zou het niet weten. Ik denk dat ik alles behoorlijk heb kunnen oplossen, doch het blijft afwachten. Resultaten worden pas verwacht eind september, als alle kandidaten zijn gepasseerd en wanneer wordt beslist wie een kans krijgt of wie uit de boot valt.

Daarna vlug een taxi, naar de luchthaven, vlug de vlieger naar Belgrado, naar vrouw en kind die op me zaten te wachten.

Inmiddels heb ik ook mijn jeep, die ik mij heb aangeschaft tijdens mijn terugreis, ingevoerd in Servië en is hij intussen ingeschreven op “mission”platen die hier ook rondrijden met CD-stikker en onder deze voorwaarden. Mijn nummerplaat zal zijn BG2005 111- M – OO7 (Martin dubble O seven…) en zullen mij waarschijnlijk maandag a.s. worden afgeleverd.
Ik vind het in ieder geval een profijtig systeem; voor 230 € op jaarbasis is alles betaald, verzekering burgerlijke aansprakelijkheid + taksen. Daarnaast verschaft je werkgever je gratis een omnium voor alles wat waardevols in uw bezit is. In mijn geval dus auto, laptop en gps systeem. Voorts heeft deze plaat je ook recht om fuel bons te kopen en die betaal ik hier ongeveer 47 € voor 100 liter diesel (bonnentjes van 20 liter). Reken dus zelf uit, goedkoop niet?

Voor hen die overwegen mij te komen bezoeken is er dus altijd slaapmogelijkheid en vervoer!

Ik hou jullie op de hoogte van de verdere ontwikkelingen.

Aarzel nooit om mij te contacteren, hetzij via mail, hetzij telefonisch. Het doet altijd deugd van eens een Nederlands babbelke te kunnen doen als je tegenwoordig altijd in het Engels bezig bent.

Tot volgend schrijven en hou je taai in Belgenland,

Martin