Sinds een paar dagen "back in business" zoals we plegen te zeggen. Na 26 dagen thuis te zijn geweest, totaal onverwacht voor zo'n lange periode, hebben we alle moed bijeengeraapt en zijn we aan ons tweede mandaat begonnen. Desalniettemin heb ik toch enkele anekdotes van mijn verblijf in België.
Onze vriend Vranac voor de eerste maal op buitenlandse trip met bestemming België. Zo heeft hij bij de heenreis Hongarije, Oostenrijk en Duitsland aangedaan en bij de terugreis, Groot Hertogdom Luxemburg, Duitsland, Oostenrijk, Slovenië en Croatië. Ik herinner me niet dat men mij ooit heeft verteld dat ik vóór mijn zesde levensmaand buitenshuis ben geweest laat staan op buitenlandse trip.
Na aankomst vlug bij de veearts voor zijn naturalistieprocedure en ja, in 15 minuten was hij Belg. Voor sommigen is de procedure toch ietsje langer. Met zijn blauwe pas van de Europese Unie zal veel romplslomp worden voorkomen en kan hij dus in het vervolg vlot meereizen. Nu heeft het bloed, zweet en tranen gekost om tijdig zijn papieren in orde te brengen wat dik 200 € heeft gekost. Soit, dat hadden we er voor over want thuis komen zonder Vranac zou ons Amberke me waarschijnlijk nooit hebben vergeven.
Bij mijn thuiskomst had ik ook enorme pijnen in de linkerelleboog en was ik in feite al een tijdje in behandeling in Belgrado met een zogenaamde "tenniselleboog". Na de consultatie thuis bleek het echter een serieuze peesontsteking van de triceps, omgeven door een interne bloeding. Resultaat was echografie, een MR en uiteindelijk twee weken gespalkt van pols tot oksel. Niet zo direct een confortabele manier om de feestdagen door te brengen.
Het goede aan dit verhaal was dat ik meestal mijn persoonlijke chauffeur had en dus rustig kon genieten van de lekkernijen die de feestdagen op de dis brachten. Nadeel is natuurlijk dat enkel eten en drinken uiteraard voor de nodige extra kilootjes hebben gezorgd en de riem momenteel strak is aangetrokken.
Zo hebben we met het gezin op een van onze rustige dagen een prachtige wandeling gemaakt in 't Buscampveld te Beernem. Een wat miezerige en koude dag, waardoor we ons zo goed als alleen op de wereld waanden. De boslucht deed ons deugd en Vranac had de mogelijkheid om eens goed zijn poten te strekken en vrij rond te lopen. Eén ding waren we echter wel vergeten. Toen we de open plaats naderden waar de grote vijver zich uitstrekt hadden we niet op de wilde eendjes gerekend die in grote getale aanwezig waren en evenmin op het feit dat Vranac eigenlijk een jachthond is. Als een pijl uit een boog schoot hij die richting uit en was het tevergeefs om zijn naam te scanderen en hem terug te roepen. Nog erger was dat we hem weinig later zijn weg zagen vervolgen op het laagje ijs van de bevroren vijver. Eén weke plek zou dus genoeg zijn geweest om door het ijs te zakken en onherroepelijk te verdrinken. Het ijs hield echter stand. Op het einde van de vijver was echter een groot deel niet meer bevroren door de beschutting van de omstaande bomen. Daar zagen we in de verte dan alleen de gevreesde plons waardoor we het op een lopen konden zetten en de volledige afstand overbruggen Daar aangekomen was hij verwoede pogingen aan het doen om terug op het ijs te geraken maar zonder succes. Toen ik zijn naam riep had hij plotseling wel zin om mijn richting uit te zwemmen. Waarschijnlijk was het water koud genoeg om te luisteren deze keer. Bijna was dus een Serviër verdronken in de vijver van Beernem. Eind goed al goed dus.
Naar jaarlijkse traditie stond de Cross in Otegem terug op het programma. Totaal onverwacht kon ik toch terug van de partij zijn. Ons Stephaantje, het nieuwe wijkagentje van Zwevegem, had weeral puik werk geleverd en voor kaarten gezorgd en ook Werner was weer op het appel. Verzamelen ten huize Lavaert waar naar traditie een fongske werd gelegd en uiteindelijk een ruime opkomst mocht ontvangen, vooral dan van de zone Mira.
Een spannende wedstrijd en af en toe langs het parcours de bosjes induiken om het door het lichaam opgewarmde koude bier terug de vrije loop te laten. Uiteindelijk een geschenkje van Nijs aan zijn ploegmaat en Vanthournhout mocht dus ook nog eens het zegegebaar maken. Hier en daar nog een oude bekende tegengekomen en links en rechts een leuke babbel gehad. Het deed eens deugd om terug onder de maten te zijn, zeker na vele maanden van isolement. Als afsluiter nog enkele braadworsten achter de kiezen en we konden er weer tegen. Vertrek uit Otegem en onvermijdelijk richting St-Denijs bij Lieveke.
Eerst lag ze weeral met nen toer omdat ze me zo lang niet meer had gehoord of gezien, maar uiteindelijk bijdraaiend en gelukkig van het weerzien. Nog wat oude collega's van St-Denijs getroffen en ons nodige vochtgehalte was toch weeral goed op peil.
Van daaruit met onze chauffeur naar Bissegem om de Werner veilig af te leveren en uiteraard nog vlug eens binnen te wippen bij grote zus. Nog een slaapmutske en ook de prachtige bloedworst die Werner speciaal voor hem alleen had meegebracht ging voor de bijl. Hij smaakte wel heerlijk. Dan vlug huiswaarts en met een voldaan gevoel terug bij 't vrouwke.
Amper twee keer in die periode tijd gehad om vlug eens goede dag te zeggen tegen de collega's in Kortrijk waarvoor in feite mijn verontschuldigingen. Het is immers ongelooflijk hoe de tijd voorbijvliegt en diverse plannen telkenmale weer moeten worden uitgesteld naar latere datum. De volgende keer zullen dit dus zeker goed maken; alvast beloofd!
Anderhalf jaar geleden kocht ik in een emotionele bui een hoogtechnologische hometrainer die eigenlijk al die tijd enkel heeft gediend om mijn kleren aan op te hangen. Het kwam er gewoon niet van, ge kent dat wel. Uiteindelijk wordt uitstel afstel. Anders nog bewegen was moeilijk; hier pijn, daar pijn, en weeral tal van redenen om er toch maar niet meer aan te beginnen.
Voor 2006 heb ik dus goede voornemens. Het bannen van het overmatig restaurantbezoek, het drinken van een glaasje water ipv een glaasje bier of wijn tijdens het TV kijken 's avonds. Daarnaast de voeding echt wat aanpassen en als het even kan wat meer bewegen. Het hometrainertje van vorige paragraaf heb ik dus hierheen gebracht en hopelijk is het toestel vanaf nu een andere rol toebedeeld.
Op onze leeftijd denk ik dat het niet onverstandig is om toch eens het roer om te gooien. De momenten om naar België terug te keren zijn in feite wel dodelijk. Een kaasplankske hier, een côte à l'oske daar, een menuutje hier en ginder, dat alles begeleid met het aperitiefje, het wijntje, het pousse caféetje ... Het kan niet blijven duren.
Dus, we gooien het over een andere boeg. Ik hoop dat we dit enkele maanden kunnen aanhouden zodat een groot deel van de kleerkast misschien weer bruikbaar zal worden. Afspraak dus later. Ik hoop alvast dat ik kan zeggen: "ik ben het", omdat niemand me nog zal herkennen. Wishful thinking zeggen ze daar soms tegen, maar aan mij om het tegendeel te bewijzen.
Op maandag 16 januari ben ik dan rond de middag terug vertrokken en heb ik op dinsdag 17 januari te 12.30 uur mijn stekje in Belgrado terug bereikt. Het afscheid thuis na deze toch wel lange periode van samenzijn viel ietsje zwaarder uit dan verwacht, maar uiteindelijk is de periode van het weerzien terug heel nabij.
We focussen terug op het werk en binnenkort kan deze evolutie jullie misschien ook interesseren.
Bij leven en welzijn groet ik jullie allen van uit de Balkan.
Als toetje krijg je nog een foto van Vranac in de wagen tijdens de terugreis.
