Terug van weggeweest

Dear Family and friends,

In de laatste 5 weken ben ik een tweetal keer heel kort thuisgeweest en heb ik me maximaal ter beschikking gesteld van mijn gezin. Er even tussenuit voor een bezoekje links of rechts zat er niet in. Een mens kan soms eens nood hebben om echt eens thuis te zijn na een lange isolatie.

De volgende periode zal van langere duur zijn en alle opties bieden om de gebruikelijke contacten te verzorgen. Da's alvast beloofd.

Trouwens, ik heb op Vrijdag l.l. vlug bij de EU gepasseerd in Brussel om er een interview te doen voor een investigator post. Het is dus terug een periode die wordt afgewisseld door hoop en onzekerheid wat de toekomst brengen zal. Binnen een drietal weken valt het verdict hebben ze me beloofd. Men zal mij in ieder geval niet kunnen verwijten dat ik het nooit heb geprobeerd om mijn wagentje te koppelen aan de Internationale trein en dit na een short listing bij zowel het OVSE, EUROPOL, UN en de EU.

Spijtig genoeg is de put waarop wordt gevist immens groot en spelen diverse zaken een rol om uiteindelijk een post in de wacht te slepen. Zo is het evenwicht tussen de lidstaten en de "gender balance" doorslaggevend om uiteindelijk een kandidaat aan te duiden. Je valt dus ten prooi aan internationale politiek waardoor een goed CV en goed examen in feite van ondergeschikt belang is. We blijven echter optimistisch en kijken alleen vooruit. De aanhouder wint zeggen ze altijd en dit was reeds meerdere malen op mij van toepassing bij het uitstippelen van mijn carrière.

We denken positief en laten het niet aan ons hart komen en werken vooral verder in belang van het gezin om een goede oplossing te vinden voor ons allen. Mocht mijn toekomst dan toch in de Federale Politie liggen dan weze het zo. Ook deze bediening is trouwens een prachtige en respectabele job waarvan ik altijd heb genoten en zou er dus zeker geen reden zijn om rouwig te zijn.

In deze omstandigheden leef je dus van dag tot dag en ben je realistisch. Morgen al kan immers de appel uit de mand vallen die voor mij is bestemd. Duimen dus.

Inmiddels ben ik mijn 21ste maand in Servië en kan ik een balans opmaken van de ervaringen die ik heb opgedaan en ben ik in staat een evaluatie te maken in hoeverre deze beslissing heeft bijgedragen tot mijn aanvankelijke doelstellingen.

De conclusie is rap gemaakt; ik heb veel bijgeleerd en heb vooral leren relativeren. Daarenboven heb ik enorm veel nieuwe contacten die zeker zullen bepalend zijn in de verdere planning van mijn carrière en heb vooral op professioneel gebied de lat wat hoger kunnen leggen. Ik heb ook geleerd dat een volgende missie zeker een family mission moet zijn zodat het isolement wordt beperkt ten overstaan van de familie en kenissen en niet tot het eigen gezin. Dergelijke investeringen zijn dan ook lonend maar tegelijk met momenten heel zwaar. Om die reden moet ge dan ook uzelf en uw gezin blijven overtuigen dat wat wordt geïnvesteerd lonend zal zijn voor iedereen.

Ook al ben ik nog onder voorbehoud in de running tot eind Augustus kan ik nu al stellen dat deze expeditie als geslaagd kan worden bestempeld. Ik hoop nog heel binnenkort sponsors te vinden voor mijn lopende projecten zodat ik op het einde van de rit met voldoening en in schoonheid de deur achter mij kan dichtslaan.

Binnen een veertien dagen, op 23/03 krijg ik mijn beste vriend Stephaan op bezoek, wat ook een aangename afwisseling zal betekenen in de vrije tijd en waar ik uiteraard naar uitkijk. We zullen den Titen in ieder geval een mooie herinnering bezorgen vooral om hem te overtuigen dat hij geen 21 maand moest hebben gewacht op deze stap te zetten.

Op 29/03 vatten we dan samen de terugreis aan met de wagen en begint voor mij dan een mooie periode waarbij na aankomst in België mijn lieve schat voor lange tijd bij me zal zijn. Ze zal mij immers tijdens de terugreis naar Belgrado vergezellen waarbij we ruim een maand van elkaars gezelschap en de vakantiesfeer zullen kunnen genieten. Op die manier zal ook onze Vranac nog eens de oversteek maken en terug kunnen genieten van zijn geboorteland.

Langs deze weg moet ik ook mijn zus Martine en schoonbroer Werner bedanken die een zestiental dagen voor Amber zullen bijspringen waardoor deze regeling mogelijk is.

Ik sluit hier af met een groet en kom terug bij een volgend inspirerend moment.

Bij leven en welzijn zeg ik jullie, totoné!

Martin

Los uit de pols uit de Balkan

Beste Familieleden en Vrienden,

Tussen 21/12/06 en 10/01/07 had ik een verdiende homeleave om samen met mijn dierbaren deze feestelijke periode te overbruggen. Voor je eraan begint lijkt het een lange periode, maar voor je het weet zit het er weeral op.

Naar jaarlijkse traditie werd Kerstavond gevierd bij onze goede vrienden El Torro, onze meesterkok uit Rumbeke, en zijn eega Nicole. Er hoeft daar weinig commentaar op gegeven want het was weeral eens subliem. De fijnste hapjes in combinatie met het lekkerste vocht.

Kerstdag en Nieuwjaardag werden gereserveerd voor de gebruikelijke familiebezoekjes maar voor de rest werd het werken geblazen.

Het was reeds langer dat we hadden beslist om thuis terug eens de handen uit de mouwen te steken en te starten met de behang en schilderwerken van Inkom, hall, traphall, toilet, badkamer en woonruimte.

Voor deze gelegenheid had ik twee jeugdige werklieden aangeworven, met name den Gre en den Tim waardoor ze op die manier ook eens zouden leren samenwerken, niet met het kopke alleen maar ook met de handen.

De vooropgestelde planning voorzag twee weken zwoegen maar lichtjes onderschat werden dit uiteindelijk toch 3 weken met als resultaat dat de verf nog onder mijn nagels stak toen ik moest terugkeren naar Belgrado.

Het werd dus stressen maar we moeten eerlijk toegeven dat het resultaat er mag wezen en een dankwoordje aan de jonge gasten zeker terecht is. Alleen zou ik het echt niet meer zien zitten om aan dergelijke groten werken te beginnen.

Nonkel Hubert plaatste nog vlug een MDF schouw voor de integratie van de TV en met gebruik van een variatie van kleuren, gekozen door vrouwtje Hilde, werd de woonruimte omgetoverd tot een prachtige designruimte, gelijk uit de boekskes zoals we zeggen. Het plaatsen door Nonkel Hubert van inox deurklinken en scharnieren vervolmaakte deze inspanning.

Begin Februari komen ze nu nog met de nieuwe gordijnen en als we dan nog wat nieuwe verlichting plaatsen zijn we weer voor enkele jaartjes zoet.

Ik had slechts amper de tijd om nog vlug eens binnen te springen bij de collega's te KORTRIJK of bij de buren. Het werd een vlugge goeiedag zonder dat er tijd restte om samen op een rustige manier eens een glas te drinken.

Gelukkig kwam in gans die periode nog een gezellig intermezzo met een vermaakuitstap met DAC en het nuttigen van een glas samen met collega's en vrienden en oa onze Afrikaan Rik die ook in deze periode was afgezakt naar de heimat.

Intussen zijn we dus terug in de Republiek Servië gearriveerd waar op 21 jan 07 verkiezingen werden gehouden voor een nieuw parlement en regeringsploeg. Enkele dagen geleden werd mijn 'counterpart' op het Ministerie van Binnenlandse Zaken, met name Assistent Minister Vladimir Bozovic, ontslagen en vervangen.

Het is dus vooral rustig uitkijken wat de nieuwe spelers zullen brengen en wat hun verwachtingen zullen zijn wat betreft onze samenwerking. Het is inderdaad koffiedikkijken en hopelijk valt alles mee. Na anderhalf jaar heb je een bepaalde band gecreëerd met de mensen om samen te werken en spijtig natuurlijk dat je op bepaalde vlakken van nul terug zal moeten beginnen omdat het hier de gewoonte is dat niet alleen het Hoofd van een dienst wordt vervangen maar ook zijn ganse senior staff. Het wordt dus weer aftasten en vooral afwachten tot er bereidheid is om rond tafel te gaan zitten en de toekomst te bespreken.

We denken echter positief en zeker als ik de kalender bekijk en ik terug eens naar huis kan vliegen voor een kleine verpozing van enkele dagen. Het is heel interessant en boeiend om in een andere omgeving te werken en te leven maar de lokroep naar eigen stal blijft toch groot. Wat is het altijd leuk om terug thuis te komen en de dierbaren in de armen te sluiten evenzeer is het even pijnlijk als weer afscheid moet worden genomen.

Momenteel ligt de verlenging van mijn contract op de tafel in Brussel bij Buitenlandse Zaken en het ziet er voorlopig naar uit dat we er nog een mouw van 6 maanden aan dit buitenlandse avontuur zullen breien.

We houden u op de hoogte want anders is het hier op 28/02/07 de boeken toe. Wat vliegt de tijd; het is alsof ik gisteren begon en er zijn al 19 maanden voorbij.

Ik groet jullie allen van harte en tot zolang,

Martin