Aan alle goede zaken komt spijtig genoeg een einde

Dear folks,

Vanmiddag heb ik spijtig genoeg afscheid moeten nemen van mijn vrouw en dochter die met lichte vertraging iets na 13.00 uur het luchtruim kozen. Een rechtstreekse JAT vlucht bracht hen veilig terug naar Brussel waar ze werden opgehaald en inmiddels op weg zijn naar huis in een toch wel ietsje kouder weertype.

Vandaag is het hier 35 graden en het was toch wel een hectische dag na een rusteloze nacht en een toch wel heel beangstigende laatste avond gisteren.

Na een uitnodiging bij de buren Tony en Mika waar we typisch Servisch hadden getafeld besloten we toch nog een wandelingetje te maken met onze geliefde viervoeter Vranac bij wijze van afscheid ook aan hem.

Intussen in een vertrouwd ritueel waarbij ik hem bijhoud en Amber het op een lopen zet en eenmaal los hij haar jankend probeert bij te benen.

Met deze eenvoudige training hebben we hem intussen bijgebracht dat hij ons kan kwijtraken als hij zich te ver verwijdert. In den beginne was het namelijk een helse karwei om hem terug te roepen eenmaal hij van zijn vrijheid genoot. Het is en blijft een Terrier en zijn jachtinstinct speelt ons af en toe wat parten.

Goed, na enkele malen dit ritueel te hebben herhaald kwam een nerveuze Rotweiler van de buren, die blijkbaar werd uitgelaten door de jonge thuiswonende zoon, in een helse vaart het parkeerterrein opgestormd om direkt zijn aanval in te zetten en Vranac weer op verschillende plaatsen hard te bijten.

In een paniekreactie schopte ik er wat op los om de kolos zijn beet te doen lossen waar ik uiteindelijk in slaagde en Vranac het op een lopen zette richting huis. De Rotweiller kon intussen worden binnengeloodst bij zijn thuis en dan begon voor ons de zoektocht naar Vranac. Hij was immers nergens te vinden en had blijkbaar de schrik gepakt en verstopte zich. Met man en macht en met zowat alle kinderen uit de omgeving werd de zoektocht in het donker ingezet in een poging om onze trouwe viervoeter terug te vinden.

De beangstigende vraag was of hij misschien dodelijk was gewond en ergens lag te sterven. Dochter Amber en vrouw Hilde natuurlijk in alle staten en ondergetekende goed in het zweet om zowat alle tuinen en hoven af te lopen in het gebuurte.

Ineens kwam de verlossende kreet dat een van de buurmeisjes hem had ontdekt ergens in een donkere hoek achter de woning. Bij een controle in het donker bleken op het eerste zicht de verwondingen nog mee te vallen maar eenmaal thuis met verlichting moesten we toch vaststellen dat hij een zestal perforaties had van de huid waarbij toch een ernstige naast zijn staart.

In plaats van een rustige laatste avond moesten we dus de ontsmetting boven halen en zijn wondes verzorgen. Uiteraard werd het een slapeloze nacht en moest het pakken van de valiezen worden uitgesteld tot deze morgen.

De morgen was het dus meer dan hectisch vooral omdat een afspraak met de dierenarts moest worden geregeld en bovenop nog mijn schatten naar de luchthaven moesten worden gebracht. Daarnaast moest ik dan ook nog eens naar mijn bureau om de lopende zaken op te volgen.

Uiteindelijk leek alles te lukken doch nog een andere tegenslag bleek ons te beurt te vallen. Immers aangekomen aan de luchthaven parkeerde ik mijn wagen ter hoogte van de ingang aan het vertrekniveau en ging ik in de luchthaven op zoek naar een wagentje voor de valiezen terwijl vrouw en dochter bij de wagen bleven.

Toen ik met een wagentje terugkwam werd ik door vrouwlief ingelicht dat er net iemand achteruit tegen mijn voorbumper was gereden en zijn weg had vervolgd ondanks het feit dat weinig verder een politiepatrouille stond die er zich blijkbaar niets van aantrok.

Gelukkig had mijn vrouw de nummerplaat genoteerd en kon ik deze doorgeven aan de politiemannen na de schade aan mijn voertuig te hebben getoond. Ze spraken uiteraard geen Engels maar hadden blijkbaar toch door dat het om een vluchtmisdrijf ging. Daarom maanden ze me aan om ter plaatse te blijven. Ze sprongen in hun dienstvoertuig, een oude Yugo van vorige eeuw, en zetten de achtervolging in. Gezien vrouwlief me had gezegd dat het om een type jeep ging had ik er eigenlijk weinig hoop in.

Een weinig later waren ze toch terug en hadden de dader met zijn voertuig mee ter plaatse. De man was blijkbaar er zich niet bewust van dat er schade was en had aanvankelijk wat problemen om toe te geven dat de schade afkomstig was van een aanrijding. Toen we samen de schade aan zijn voertuig vaststelden leek hij overtuigd dat er toch iets meer aan de hand was dan hij dacht en was hij akkoord om de zaak onderling te regelen. Hij blijkt Directeur te zijn van een NGO en daarom had ik er het vertrouwen in dat alles de komende dagen kan worden geregeld wat in die zin ook werd afgesproken.

Na dit incident dus vlug inchecken met wat vertraging doch dit liep heel vlot waardoor we toch nog wat tijd overhadden om samen een hapje te eten alvorens we het pijnlijk afscheid moesten inluiden.

Na dit pijnlijke afscheid werd nog een laatste maal tot ziens gewuifd alvorens beiden verdwenen in de taxfree zone van de vertrekhall. Volgende opdracht was de veearts waarnaar dan ook onmiddellijk koers werd gezet.

De dierenarts bevestigde dat onze Vranac weeral veel geluk heeft gehad dat de bijtwonden geen vitale organen, spieren of pezen hadden geraakt. Daarom konden de wondes probleemloos worden gereinigd en met een antibiotica injectie kon dit hoofdstuk voor vandaag worden afgesloten. Wel moet gedurende drie dagen nog een dagelijkse verzorging gebeuren van de wondes en afhankelijk van eventuele infectie moet hij zaterdag nog een injectie met antibiotica hebben. We zien wel en hopen in ieder geval het beste.

Tijd om terug te blikken op de voorbije weken waar we met volle teugen als gezin hebben genoten van deze vakantie en toch voor 90 % van deze tijd kunnen terugkijken op prachtig en bij momenten tropisch weer.

Amber had de mogelijkheid om haar vaardigheden in het paardrijden aan te scherpen door een tiental lessen te volgen bij een persoonlijke trainer. Als ex-cavalier heb ik mogen vaststellen dat onze dochter enorme vooruitgang heeft geboekt. Het zal in ieder geval een goede voorbereiding zijn geweest voor het komend paardenkamp eind augustus.

Het was mooi maar zoals we intussen gewoon zijn ook maar tijdelijk. Intussen kijken we uit naar een volgende ontmoeting waarbij waarschijnlijk ik een vlucht zal nemen zoiets eind september.

Het worden weer stille en eenzame dagen maar we zullen er ons zeker doorslaan, we wisten immers waar we aan begonnen.

Tot een volgend schrijven,
De Balkanees.