Time for more news from Belgrade

Dear Folks,

De voorbije periode is weeral heel vlug gegaan. Intussen ben ik thuis geweest maar ben deze maal gelukkig kunnen terugkeren met vrouw en dochter die toch de volgende 7 weken mijn verblijf hier zullen inkleuren met hun aanwezigheid.

Wat Europol betreft werd het noppes omdat blijkbaar niemand van de acht kandidaten werd aangeduid en vreemd genoeg de plaats terug werd opengezet in augustus. Enige verklaring: "Men wil eerst een baas aanduiden voor die unit". Intussen werd een plaats vacant verklaard voor First officer zoals verwacht waarvoor we ook een papiertje binnenstuurden, maar al vlug kwam het nieuws dat ik voor deze vacature niet werd geshortlist. We zullen het dus verder moeten uitzoeken en terug postuleren voor de Second officer plaats en afwachten of mijn profiel zal passen met de jobomschrijving.

Ben ik ontgoocheld? Zeer zeker niet. Je weet immers als je op dit grote veld meespeelt dat het zeker niet gemakkelijk is om een plaatsje te bemachtigen. Niet alleen het belang tussen de lidstaten moet worden gerespecteerd, maar ook nog eens dat tussen mannen en vrouwen "gender balance". Dan besef je dat je soms meer dan eens geluk moet hebben.

Daarom stelden ze ook dat het al een grote eer is om geshortlist te zijn, daar waar je in feite er niets mee koopt als je uit een vijfhonderdtal kandidaten wordt uitverkoren en uiteindelijk niet als kandidaat wordt weerhouden.

Haal echter uit alles het positieve en dan kan ik stellen dat ik toch weer een pak aan ervaring heb gewonnen. Met dezelfde wetenschap weet ik dat de aanhouder wint en daarom laten we het hoofd zeker niet hangen maar blikken we vooruit naar een volgende uitdaging.

Ik ben nog in blijde verwachting voor het Internationaal gerechtshof en recent ook voor de Europese Commissie. Nog een bijkomende aanvraag zal naar Europol en het Internationaal gerechtshof worden gestuurd en dat maakt dat er dan nog altijd 5 mogelijkheden hangende zijn. Lets cross fingers, as we use to say.

Donderdag laatsleden werd ik afgehaald aan de luchthaven door broer "Patrick" die alles in het werk had gesteld om voor me geheim te houden dat ook mijn vrouw en dochter in de luchthaven zouden aanwezig zijn. Uiteraard had hij er geen rekening mee gehouden dat hij te doen heeft met een echte speurder en niet met een amateur en daarom bleef het bij een hopeloze poging om me alsnog te verrassen. Ik was toch heel blij hen te zien en dat is het voornaamste.

Na een gebruikelijk dorstlesser te Nazareth bij Vandervalk bracht hij ons thuis. Het zou een drukke vierdaagse worden. Vrijdag moest worden ingecalculeerd om de stapel papieren te doorlopen en de voorbereidingen te treffen voor het invullen van de belastingen. Ziekenbond, syndicaat, vlug een abonnement afsluiten bij TV-vlaanderen, enz... en de dag was vlug om. 's Avonds nog enkele schoolverplichtingen voor de kinderen en daarna nog vlug een dorstlesser bij een van de buren.

Zaterdag zou een boeiende dag worden. Ik mocht immers de ganse dag touren met mijn oude makker; de Wildstar 1600 die ik had verkocht verleden jaar werd me door Patrick voorgeschoteld voor het rijden van een parcours door de Vlaamse Ardennen en dit bij uitstekend motoweer. Hijzelf kon een testmoto gebruiken, de nieuwe Honda Deauville 700. Het deed me goed waardoor ik broer Patrick nog even via deze weg wil bedanken voor zijn gulle aanbod.

's Avonds stond er het trouwfeest op het programma van Steven en Stephanie Vandeputte. Via moatje Stephaan waren we erin geslaagd op vraag van de bruid om de nodige contacten te leggen en inderdaad, de Dodge Viper stond voor de kerkdeur om de bruidegom te verrassen. Op het feest was het een aangename sfeer en een ultieme gelegenheid om de meesten van het ex-St-Denijs-brigade-bestaan, eens terug te zien.

Onszelf kennende waren we weer bij de laatsten om huiswaarts te keren voor een heel korte nacht gezien we tegen de middag weeral werden verwacht bij zus voor een barbecue.

Na nog wat beleefdheidsbezoekjes achteraf bij moeder Rachel en vader Victor en ook bij enkele van de nonkels en tantes, was het weeral tijd om huiswaarts te keren teneinde de valiezen te maken. 's Anderendaags zou het immers vroeg dag zijn wanneer de Steph ons zou komen ophalen om af te zetten bij het station.

De trein bracht ons naar Zaventem alwaar we tijdig konden inchecken en met een klein half uurtje vertraging uiteindelijk Belgenland verlieten richting Belgrado. Een aangename vlucht en goed weer bij vertrek en aankomst. Alhoewel de rollen van de weerpatronen wel waren omgekeerd. Nu was het 32 graden in België en slechts 24 in Belgrado.

De chauffeur kwam ons ophalen om ons aan de missie af te zetten waar we in eigen voertuig stapten en uiteindelijk ons huisje konden betreden in Plitvicka 58.

Er was er eentje gelukkig om ons terug te zien...Inderdaad, Vranac! Intussen door de aanwezigheid van Amber is hij mijn inziens te verwend geraakt, maar wat wil je.

We hebben echter een prachtig verlof voor de boeg en we zullen ervan genieten.

Aan al onze vrienden en kennissen wensen we hetzelfde.

Tot hoors,
Beogradski Corleone