Feest en nog eens feest

Dear Family and Friends,

Na een 13-daags bezoek aan Belgenland met een overvol programma ben ik terug in Belgrado geland om 15.05 uur. De chauffeur bracht me terug naar het werk waar ik een korte opwachting maakte gezien een werkdag bij ons eindigt om 17.00 uur.

Na het werk vlug naar huis teneinde mijn Vranac zijn reactie te zien na mijn voor hem wel lange afwezigheid. Een blij gejank en hoog tegen me opspringend was zijn verwelkoming. Hij was inderdaad blij me te zien en het was wederzijds. Daarom werd hij ook beloond met een stevige wandeling en het was duidelijk dat hij er zin in had. Meer dan normaal moest ik hem terugroepen want als hij van de vrijheid geniet durft hij zich wel enkele honderden meter verwijderen alvorens terug te komen. Het was even wennen voor hem om terug voet te lopen zoals ik hem al maanden probeer aan te leren. Eenmaal terug thuis ging hij vlug op zoek naar de vertrouwde plekjes en na een halfuurtje balletje gooien vond hij uiteindelijk terug zijn plaatsje op de zetel voor een korte rustpauze.

13 dagen lijken altijd de moeite vóór vertrek maar blijken achteraf toch weer te zijn voorbijgevlogen.

Op woensdag 24/05/2006 vertrokken we met het vliegtuig naar Zaventem met rechtstreekse JAT-vlucht en werden wij zoals gebruikelijk opgewacht door vrouw en vrienden Sonia en Stephaan. Een verkwikkend terugzien dat werd bezegeld met enkele Leffes. Het was even wennen aan de temperatuur gezien bij vertrek het 36° was en bij aankomst slechts 12°, winderig met af en toe een strakke bui. Een gebruikelijk dineetje te Nazareth liet ons toe van wat bij te praten en wat nieuwe ervaringen uit te wisselen.

Thuisgekomen was het volop voorbereiden voor de grote dag van Amber daags nadien. Haar feest van de Vrijzinnige Jeugd stond immers op het programma. Het werd een prachtige dag ondanks het weer. Stephaan en Sonia waren van de partij, zus Martine en schoonbroer Werner en ook de kinderen Grego en Timo, Sammy en verloofde Quincy. Een door de organisatie aangeboden receptie maakte de sfeer na afloop van het feest al vlug wat losser en we kenden een leuke tijd.

Na een lichte maaltijd konden we weeral blij terug huiswaarts waar we de valiezen moesten klaarmaken om ’s anderendaags naar Heijderbos te vertrekken, het Center Parcs Resort in Nederlands Limburg tegen de Duitse grens.

Onze goede vrienden waren zoals eerder bij dergelijke gelegenheid terug van de partij en spijtig genoeg moesten we het parcours afleggen terwijl het pijpenstelen regende.
We hebben er in ieder geval het beste van gemaakt. Amber kon enkele keren paardrijden wat het doel was van haar reis en tussen twee regenbuien in haspelden we ook een spelletje minigolf af, wat in feite eerder grote golf was. Het bleek al gauw dat het parcours heel moeilijk was om te scoren, maar toch haalde iedereen tevreden het einde…
Met een bezoek aan het tropisch zwembad haspelden we de vierdaagse af en was het weeral tijd om huiswaarts te keren.

En dan stond dinsdag 29/05 op de kalender en kon ik naar Zaventem rijden om de Servische en Montenegrijnse delegaties te ontvangen samen met mijn assistentes en de collega’s van Podgorica. Met een afgevaardigde van het Comité P en met behulp van de Federale Politie van de Luchthaven werden de delegaties opgewacht aan de gate.
Bij het afhalen van de valiezen nog een klein probleem omdat de bagage van een van onze Montenegrijnse vrienden was achtergebleven in Munchen. Na een aangifte bij de dienst Lost and found werd ons beloofd dat ze zou worden bezorgd aan het hotel.
Een gehuurd busje bracht inmiddels de mensen naar hun hotel en een chauffeur van de missie van Servië en Montenegro bij de EU verzorgde het vervoer van de meegereisde Inspector General en Assistant Minister. Met mijn persoonlijk voertuig bracht ik onze Montenegrijnse vriend en een assistente eveneens naar het hotel en vervoegde ik de mensen tot iedereen was ingecheckt. Daarna kon ik terug huiswaarts keren.

’s Anderendaags ’s morgens was het vroeg opstaan omdat ik om 08.30 uur al terug in Brussel moest zijn voor het bezoek aan het Comité P. Ik reed eerst naar het hotel om te checken of alles goed was verlopen en daar bleek dat de bagage van onze vriend nog altijd niet was afgeleverd. Daarom verkoos betrokkene om op zijn bagage te wachten en lieten we de rest van de delegatie vertrekken. Na wat heen en weer getelefoneer naar de Luchthaven werd ons gezegd dat de bagage onderweg was en uiteindelijk was het toch 09.50 uur toen ze werd geleverd. Onze vriend moest zich dan nog vlug douchen en omkleden waardoor we pas rond 11.00 uur de andere mensen konden vergezellen.

De presentatie was reeds volop bezig en terwijl mijn compagnon plaatsnam tussen zijn collega’s werd ik uitgenodigd om bij de notabelen van het Comité P plaats te nemen, met name de Heren Vandoren, Bourdoux en Berkmoes.
De lunch voor de groep werd in het Comité P genuttigd en geleverd door een traiteurdienst. Ikzelf werd uitgenodigd om samen met de Servische Inspector General een exclusieve maaltijd te nuttigen in ‘La Maison du Cygne’ met zicht op de Grote Markt in Brussel. We zijn dus weer een ervaring rijker. Eten in een gebouw uit de 17de eeuw waar in 1884 de eerste vergadering plaatsvond van de Socialistische Partij is eens wat anders dan een hamburger eten in Servië. 20.000 flessen wijn op de wijnkaart waaronder de grootste Grand Crus zegt genoeg me dunkt.

Na dit fenomenaal etentje vlug terug met de privé chauffeurs naar het Comité waar intussen de voorstelling van OLAF aan de gang was. Daarna nog een interessante bijdrage van het hoofd van CDBC, de anti corruptie eenheid van de Federale Politie, en de dag zat er weeral op.

Terug naar het hotel met de groep en dan de wagen in naar huis waar mijn vrouwtje heel blij was dat ik nog een post kon afwerken met dochter Amber ter gelegenheid van haar Feest voor de Vrijzinnige Jeugd.

Op donderdag was het weeral vroeg dag en moest ik terug naar Brussel snellen om de groep te vervoegen omdat een bezoek aan de Politie Antwerpen op het programma stond. We vertrokken met de bus en vertegenwoordiger van het Comité naar Antwerpen waar we rond 09.45 uur onze opwachting maakten. We werden er als Koningen ontvangen.
Een welkomstwoord door de zonechef, HCP Eddy Baelemans en vervolgens kregen we een uitgebreide presentatie over de werking van het grootste lokale Politiekorps van België door CP Fons Bastiaensens.

Na de presentatie kregen alle deelnemers nog een prachtig relatiegeschenk en mochten we het Call Center bezoeken waar eveneens de nodige uitleg werd verschaft. Nadien nam iedereen plaats in de bus. Onze gastheren vervoegden ons voor een bezoek aan het Joods kwartier en de Diamantwijk. Spijtig genoeg regende het nog altijd pijpenstelen waardoor we de drie exclusieve straten van de Diamanthandel aanschouwden van op de bus. We leerden dat het wereldcentrum van de Diamant liefst 1500 bedrijven herbergt in deze drie straten. Nog slechts 30% is in handen van de Joden en 60% in dat van de Indiërs.

Daarna reden we naar het Centrum waar we wat konden rondwandelen en de nodige uitleg kregen over de cultuurschatten van het oude Antwerpen. Gelukkig was de regen wat milder geworden en konden we dit te voet doen. Onze wandeling eindigde in het restaurant ‘De rode Hoed’, waar we in bijzijn van de Heer Vandoren en de Antwerpse gastheren een prachtige maaltijd kregen aangeboden.

Voor aanvang bracht de Heer Vandoren nog een toost uit waarin hij nogmaals het nut beklemtoonde van dergelijke internationale uitwisseling van ervaringen. Daarna was het mijn beurt om in naam van het OVSE zowel de gastheren als de aanwezigen te danken. Vervolgens kwam er nog een dankwoord van beide delegaties en werden er relatiegeschenken uitgedeeld. Na de maaltijd was iedereen voldaan en tevreden en kon de terugreis naar Brussel worden aangevat. Na nog te hebben gestopt aan het Atomium waar onze vrienden met open mond wat kiekjes namen, werd uiteindelijk iedereen afgezet aan het hotel.

De Chief of Operations van de Servische Delegatie vond het zonde dat we het Atomium niet binnenin hadden bezocht omdat de meerderheid dit had beslist. Daardoor stelde ik hem voor om nog eens terug te keren met mijn wagen. De man was in de wolken en voor mij was het eveneens een prachtige ervaring om het vernieuwde Atomium eens te bezoeken. Ik geloof dat de laatste keer zo’n 37 jaar geleden was tijdens een van mijn schoolreizen. Voor diegenen die het vernieuwde Belgische symbool nog niet hebben bezocht is het zeker een aanrader. De centrale lift heeft een glazen dak en haalt 5m per seconde. Indrukwekkend om te zien hoe snel je de top haalt. De bovenste bal biedt rondom een prachtig zicht over Brussel. Via flatscreens met zoomfunctie heb je een prachtig zicht op het culturele erfgoed van Brussel en krijg je ook de nodige uitleg.

Na het bezoek dat ruim een uur in beslag nam ben ik samen met de Serviër nog even naar het Koninklijk paleis gereden, het justitiepaleis en het Nato hoofdkwartier. Onze vriend kon er niet genoeg van krijgen. Omstreeks 19.40 uur waren we terug aan het hotel, waar we met de delegatie omstreeks 20.00 uur hadden afgesproken om samen naar de Grote Markt te wandelen waar we een afspraak hadden met de Heer Bourdoux die ons nog op een etentje wilde trakteren.

Gelukkig was het intussen gestopt met regenen en kwam de zon even piepen. De Heer Bourdoux begeleide ons naar de Petit Rue de Boucher. Een oud restaurantje waar blijkbaar de Burgemeester van Brussel wekelijks gaat eten. Na het aperitief klonk het om de haverklap “Jivile” en zat de sfeer er goed in. De mensen genoten van hun laatste Belgische avondmaal waarna nog even bij ons beroemde “Manneke Pis” werd gepasseerd om vlakbij nog een Belgische pint te drinken in het “Poppentheater”. Na deze gevulde avond verliet iedereen voldaan het etablissement richting hotel.

Voor mezelf wachtte nog het traject naar huis waar ik rond 01.30 uur arriveerde. Moe maar gelukkig kon ik naar de bedstee. Het was immers weer vroeg dag en mijn plicht om terug naar Zaventem te rijden teneinde de delegaties uit te wuiven. Het was vrijdag en de tijd was weer zeer snel voorbijgegaan.

Dezelfde avond moest ik terug naar Westrem waar ik met vrouw verwacht werd om na vele jaren nog eens samen te dineren met twee oud collega’s van de Brigade Lede waar ik als jonge gendarm ooit mijn carrière begon. Het werd een prettig weerzien met Jef en Benny waar gelijk werd beslist om vanaf nu dit ieder jaar te herhalen. We voelden allen de sympathie van vroeger en het was leuk om de anekdotes uit die tijd te herbeleven. Uiteraard moest ik natuurlijk mijn ganse loopbaan vertellen wat hen enorm boeide natuurlijk. Na mijn wachtmeester tijd hadden ze me immers niet meer gezien. Jef is intussen 67 en Benny 57.

Het was lang geleden dat ik met vrouwtje nog zo lang had weggeweest want bij onze thuiskomst om 06.00 uur was het reeds klaar en floten de vogeltjes de opkomende dageraad.
Het werd een korte nacht want tegen de middag moesten we weeral een etentje nuttigen bij schoonzus Ingrid om er ons dochter op te halen en in de namiddag moesten we koffie met gebak gaan nuttigen bij schoonzus Yvette. Onmiddellijk daarna werden we om 17.00 uur reeds verwacht in de kazerne te KORTRIJK waar onze vriend Koen een feestje gaf ter gelegenheid van de Communie van zijn dochter. Het deed goed wat ex-collega’s te ontmoeten, met name de Frans, den Thierry met zoon Bert en den Ivan. Er werden menig pintjes genuttigd en omstreeks 21.00 uur werden we weeral verwacht bij Isabel, de dochter van mijn zus, die een verjaardagsfeestje had georganiseerd voor de verjaardag van haar man Frank. Mijn zus Martine en schoonbroer Werner alsook dochter Fabienne en vriend Tony waren naast vele andere familieleden van de partij. Mijn neef Vincent was eveneens aanwezig en was fier om zijn nonkel zijn nieuwe aanwinst te tonen, met name een Porsche Boxter Cabrio. Ik mocht vlug eens door de wijk een proefrit maken en ik moet zeggen dat ook dit een aangename ervaring was. Ik hoef waarschijnlijk niemand te overtuigen dat mijn ouder wordende karkas aan rust toe was, want het was inmiddels weer middernacht als we het bed haalden.

Zondagmorgen even uitslapen want in de namiddag moesten we bij Frank en Genevieve op de koffie, uiteraard met gebak en natuurlijk ook een eau de vie van appelen. Daarna vertrokken we samen naar het feest van nichtje Axana, waar schoonzus Sabine en schoonbroer Eddy er een knus samenzijn hadden georganiseerd. Vele hapjes en de nodige vloeistof deden het Communiefeestje ontaarden in een dansfuif waar het volle ambiance was. Spijtig genoeg moest ik rond 22.30 uur afhaken omdat ik immers nog mijn valies moest maken om ’s anderendaags om 10.00 uur thuis te vertrekken. Gelukkig waren schoonouders vader Victor en moeder Rachelle ook van de partij tijdens het begin van het feestje, want anders zou ik niet eens de tijd hebben gehad om hen nogmaals te groeten voor mijn vertrek.

Gisteren kwam onze beste vriend Stephaan me thuis ophalen om me naar de luchthaven te brengen waar ik vanaf 11.00 uur kon inchecken. Om 13.05 steeg het vliegtuig op en rond 15.05 konden we reeds landen te Belgrado. Het was gelukkig heel vlug 17.00 uur en ik kon huiswaarts om mijn vriend Vranac terug in de armen te sluiten. En zo zijn we terug bij de inleiding van dit schrijven en kan ik terug afsluiten. En ja, in het vliegtuig heb ik een uiltje gevangen!

Van Europol nog geen uitsluitsel maar wel nieuws. In een heel recente mail hebben ze me medegedeeld dat nog geen beslissing werd genomen. Het blijft dus duimen en intussen werd een nieuwe aanvraag ingediend in dezelfde unit maar voor First Officer. Laat ons afwachten wat het wordt. Ik hou jullie alvast op de hoogte.

Tot binnenkort,
De Belgradees,
Martin