Dear family and friends,
My moment to go back home is very close now. For security and private reasons I won't publish the exact day this time. I would like to come home in peace, take some rest during the fairy days and enjoy some private moments with my beloved ones and family before I show up among friends and relatives.
I hope everyone will understand that I deserve this quiet and peaceful moment after a long period of hard working and isolation.
I discover a completely new world and was able to extend my experience very fast. I hope to continue this voyage of discovery to realize what I have in mind for my future career.
A lot of opportunities occurs on international level and the final aim is to end in The Hague, a couple of hundred kilometers from my home town.
Anyway, our ministry of foreign affairs extended last week my contract for another 8 months what assures me to remain till next summer. As I was informed, they would even be willing to pay me till the end of 2007.
Time flies as we use to say, its already 6 months that I survived in this post-conflict country.
On professional level everything runs smoothly. I have an agreement with the Leadership Academy for Policing of Bramshill in United Kingdom to bring in some experts to deliver our colleagues from internal affairs from Serbia a number of workshops on conducting investigations on anti-corruption issues in the police. Besides I've got the agreement from the Minister of Interior to join their commission for prevention of torture in carrying out their assessment on police custody area. The aim of this project is to enhance the quality by submitting some project proposals on refurbishing and to implement a custody form that should enhance accountability by protecting both, detainees and custody officers.
In the mean time I had also a meeting with the Head of Internal affairs in Podgorica (Montenegro) were we agreed to bring in an independent and international expert to carry out an assessment of their oversight body. The final aim of this project is to enhance the capacity of their office by providing them office space, IT and office equipment and to ensure that the ministry is willing to enlarge their staff to a reasonable number of inspectors. Currently, there are only 4 inspectors, their Head of office included to ensure oversight over a police force which has more than 5000 police officers.
As you see, a lot of work to be done and in the same time a lot of reasons to know that we bring something in life that helps people. For a long time I dreamt of this kind of work and am very happy that final my dream comes true.
I will close this short report with some wishes of prosperity and health for all of you, your families and beloved ones. Have a wonderful Christmas and take a great start in 2006.
See you soon,
Martin
17 december 2005
05 december 2005
Enkele foto's ter illustratie van ons "zijn"
Ons transportmiddel in Serbia
Ons nestje in Belgrado, Plitvicka 58.
Flat op de eerste verdieping.
Vranac tijdens de eerste week van November. Een hele verandering bij het kleine ding rechts toen hij pas 4 weken oud was.
03 december 2005
"The Sky is the Limit"
"One day you will also have your own
history in Belgrade, with countless memories
of all those things that happened in it
and were left behind.
Today seems to be a colorless and dreary
day but we still see its future as bright,
once it has become a memory."
M.Trojanovic
Ter verduidelijking: "de foto verwijst enkel naar "The Sky" en is genomen in Valmorel (Franse Alpen) feb 2005. Aan de reacties te zien denken velen dat het hier in Belgrado zo uitgesproken bergachtig is en dat de winter volop is ingezet. Verkeerd dus, maar alvast goed geprobeerd.
How accountable is Serbia and Montenegro
Wanneer je enkel de prentjes bekijkt zal je vlug beseffen dat er geen uitleg bij hoeft. Deze illustratie is een perfecte weergave van de werkelijkheid. (Just click on the picture to enlarge size)
30 november 2005
Enkele impressies
St Sava Temple in hartje Belgrado.
The biggest temple in Orthodox Serbia.
Al 40 jaar is men bezig aan het bouwwerk en enkel de "buitenkant" is afgewerkt. Volgens velen nog 10 à 15 jaar te gaan.
Binnenzijde is volop under construction. Gespecialiseerde vakmannen sculpteren er de gigantische marmeren zuilen die de binnenzijde van de tempel moeten aankleden.
Voor 200 €/maand werkt men van 's morgens tot s'avonds. De vakmannen die je bij ons nog nauwelijks vindt en die zeker onbetaalbaar zouden zijn.
Eveneens Centrum Belgrado, resultaat van de Navo bombardementen in 1999 die tot doel hadden het bewind van Milosevic omver te werpen.
Don Corleone, nooit ver weg. Dus ook in Servië present.
De doornsee politiewagen in het straatbeeld. Alhoewel er toch al nieuwere modellen zijn, is de afschrijvingsperiode voor de dienstwagen hier ietsje langer dan in België.
Mijn Vranac, onze prachtige Duitse Jachtterriër, had al onmiddellijk een nieuw exemplaar herkend.Alleen de uitspraak was niet zo simpel.
Jivilé, een begrip dat na deze verbroedering waarschijnlijk door geen van ons zal worden vergeten. "The Pat" werd bij deze ingelijfd in het "motogang-bestaan" en mocht de eer genieten van de plechtige overdracht van de Wildstar Flag die bij iedere rit in het verleden werd gedragen.Take care of it and treasure this Flag with full respect!
Brother.
A great moment and a sad one at the same time .Great means to be aware to have new and wonderful friends, sad, the fact that this picture was taken on the day whe had to say goodbye.
At least this gathering will be memorised for life.
Thanks to all of you!
Balkan Brother.
My beloved ones!
My wife and daughter, Mijn schatten, Een paar keer zijn ze hier bij mij op bezoek geweest. verkwikkende momenten van geluk bij het weerzien. Telkens een stukje verdriet bij het afscheid nemen. We hebben echter samen een beslissing genomen waarbij we er ons van bewust zijn dat er enkel kan geoogst worden als er ook gezaaid wordt. Dit zaaien moet vooral als investeren worden uitgelegd. Investeren in een betere toekomst voor ons allen. Alhoewel we soms moeilijke dagen doormaken en daarbij vooral eenzame momenten kennen, maakt het de relatie een stuk steviger. Waarden die weleens werden vergeten in het verleden, zijn nu des te intenser aanwezig en leren ons vooral relativeren en genieten van elk moment dat we samen zijn.
Wanneer men dagelijks samen leeft ziet men soms vlug over het hoofd wat het betekent om er te zijn voor elkaar. Al vlug wordt het leven een dagelijkse sleur, waar alle dagen onafgezien van de vakanties, in feite open en toegaan. Iedere dag weer hetzelfde patroon. Werken gaan, thuiskomen, winkelen, op familiebezoek gaan als daar al vrije tijd voor is. Hoe ouder men wordt, hoe sneller de klok tikt. Voor we het weten zijn we oud, gepensioneerd en start dan pas voor velen het genieten.
Wij hebben ervoor gekozen om voor de korte pijn te gaan. Met een doel voor ogen is veel moglijk. Onherroepelijk veel zelfs. We moeten er gewoon in geloven.
Ooit komt een tijd, als we mogen gezond blijven, dat het leven nog meer zal bieden en dat we met blij gemoed zullen terugkijken op deze periode waar geknokt werd voor een beter bestaan.
My boys, Gregory and Timothy.
Evelyne, girlfriend from Grego and recently introduced to our family. Welcome Eve!
Young people with a big future in front of them. In the beginning or in the start of a huge task, to grow up in the best way with a lot of happiness and prosperity and if possible with a few adversity.
I hope I can be an example for them to perform the best they can and that our family motto will always be respected: " The sky is the limit ".
I try to teach them that everything in life is possible, as long as you are eager to learn and be prepared to work very hard.
The biggest value is family. We are together on this planet to help, to love and to respect each other.
In this way, I hope once I 've passed away, that I will be remembered as the guide to a better future, who did everything whitin his possibilities to support all his loved ones.
Daddy.
My stephson and girlfriend. Sammy, better known as "The Sam" and Quincy.
He likes to drive big trucks, she takes care of people with needs. They are full of plans for the future. Working hours are not important for them, as long they are spend for the good cause.
Bought a nice piece of land were he will build a little castle for him and his little queen.
Smart guy who is eager to learn and who counts every penny to achieve his goal.
He will succeed, because also for him, my family motto is his motive to define his further life.
Quincy supports him were ever she can and I'm convinced that they are the perfect tandem to have a wonderful lifetime together.
Continue the way you do and I'm sure, both of you will be succesful and happy.
Small words from a man who has already a life time behind him.
Your step father, Martin
Sandra, my very beautiful stephdaughter and her two little boys, Lucas and Jelle, my steph grand childeren who calls me Vake.
They are only on the start of their young lifes and will need a lot of support to grow up.
Their first steps to primary school was already a hell of a job with a lot of tears. Taken away from the warm shelter of mother and put into the real world.
We will support them as much we can to enable them to have a good life.
The moments we were together, not that long ago, were the best we had in a long time. The children fully enjoyed the big walk in the park and the recreation area.
Next trip will be probably a small jeep safari as they were promissed.
Ciao.
Vake
19 november 2005
5th hello from Belgrade
Beste Belgen,
Het is weeral een tijdje geleden dat ik nog van mij heb laten horen. De tijd is daarom meer dan rijp voor wat nieuws, hoewel het kort zal zijn deze keer.
Beroepshalve is het druk geweest, op privé vlak verrijkend door het bezoek van mijn vrouw en dochter vergezeld van goede vrienden tijdens de herfstvakantie.
Na mijn home leave in september heb ik weeral lessen geleerd. Mijn agenda was overvol en voor ik het wist waren mijn dagen om en mocht ik terug vertrekken.
Wat heb ik er vooral uit geleerd? Wel, dat men vooral moet prioriteiten stellen en zijn tijd goed moet indelen. Ik heb misschien 100 keer hetzelfde verhaal moeten vertellen en op zijn minst 1 x per dag op restaurantbezoek geweest, maar meestal 2 x. Van het goede teveel eigenlijk. Uiteindelijk ben je totaal uitgeblust en schreeuwt je lichaam naar wat rust. Op die manier vloog de tijd en moesten belangrijke zaken worden uitgesteld voor een volgend bezoek.
De laatste avond wat laat vertrokken naar de luchthaven en juist dan een ongeval en file op de grote ring. Daardoor net genoeg vertraging die me uiteindelijk mijn vliegtuig deed missen. Soit, er gebeuren ergere dingen in het leven. Dan maar het ticket herboekt (kosteloos nog wel!) en terug naar huis om de maandagmorgen vroeg terug naar Brussel Nationale Luchthaven te rijden. Gelukkig was er een zielsgenoot bereid om tweemaal voor mij het traject te overbruggen. Bij deze nogmaals bedankt brother. Deze keer wel op tijd dus en back to the Balkan.
Landen om 12.30 uur, de luchthaven verlaten om 13.00 uur en door onze chauffeurs die me opwachtte, dringend naar het werk gebracht. Om 16.00 uur belangrijke vergadering met de Head of Mission. Dus soms is het even stressen, maar overleven hebben we intussen wel geleerd.
Het leven gaat rustig zijn gangetje verder. Door het feit dat we hier veel zuidelijker zitten dan in België is het automatisch ook veel vroeger donker. De dagen gaan dus open en toe en voor we het weten kunnen we weer denken om eens naar huis te komen.
Intussen is het rennen tegen de klok om mijn stalgenoot “Vranac” zijn papieren in orde te krijgen zodat hij probleemloos voor de eerste keer naar België kan komen. Zijn bloedstaal is immers voor analyse opgestuurd naar een labo binnen de Europese unie en de hondsdolheid risicowaarde zal bepalend zijn voor het afleveren van een erkend attest dat hem moet toelaten om vrij binnen Europa te kunnen reizen. Als deze operatie niet slaagt, zal mijn dochter me dit waarschijnlijk nooit vergeven.
Intussen heb ik er verleden weekend ook mijn eerste grote binnenlandse privé trip opzitten. Samen met vrienden van vrienden, zo gaat dat hier, even via Bosnië Herzegovina tot aan de kust van Montenegro gereden, meerbepaald Kumbor, gelegen aan de prachtige baai van Kotor. Een 10 tal uren rijden en 560 km ver, terwijl genietend van schilderachtige panorama’s.
Het toerisme staat er in zijn kinderschoenen en komt slechts traag op gang. Onbegrijpelijk als je ziet hoe prachtig de streek er is. Bergen, zon, zee, prachtige lucht, verleden weekend nog 22° en mensen nog badend in de zee. Ik was er gelogeerd bij een 78-jarige dame Jelka, die zoals zo velen die daar wonen, in het zomerseizoen proberen een kamertje te verhuren en wat centjes bij te verdienen bovenop het pensioentje dat ze hebben van 150 € per maand.
Inderdaad, er is hier armoede of rijkdom. Een middenklasse bestaat hier niet. Haar woning op 10 meter van zee. Schilderachtig decor. De Russen hebben het intussen begrepen en proberen er alles op te kopen. Zo werd recent een krot verkocht voor 200.000 €. Onbegrijpelijk maar wellicht een goede investering. Het enige probleem voor de doorsnee toerist is de bereikbaarheid. Een snelweg moet je hier niet verwachten. Kleine, smalle en hobbelige wegen in overvloed, maar daar blijft het ook bij.
Vrienden uit België hadden me ook gevraagd om eens uit te kijken naar een lapje grond daar, wat in feite mede een doel was van de reis. Onder de 200 €/vierkante meter heb ik er geen gevonden en dan nog stukken van 500 m2 groot die enkel op deze grootte worden verkocht.
Het kalf is dus al verdronken zoals we zeggen. Geen zaken meer te doen nu. De Russen wassen er intussen hun geld wit en met de huidige wetgeving is dit ook niet moeilijk. Recent stond nog in de krant te lezen dat nog geen enkele veroordeling werd uitgesproken voor witwassen! We moeten er dus geen tekening van maken. Tegen de broer van de president, die hier ook prachtige eigendommen heeft in de baai, loopt een aanklacht voor sigaretten- en drugsmokkel. Zelfs de president zelf wordt aangeklaagd, maar niets beweegt hier. De mensen zijn zo’n toestanden gewoon.
Mijn confrater Vranac heeft er in ieder geval een prachtige tijd gehad. Zo heeft hij voor de eerste keer in zijn leven gezwommen. Negatief punt in deze zaak is het feit dat mijn digitaal fototoestel alle werking weigerde. Niets uit te krijgen en ook geen handelszaken die je zo maar konden helpen. Geen foto’s dus van deze prachtige herinneringen, spijtig, maar er zijn ergere dingen.
Voorts zijn er vooral overblijfselen van vestigingen, zowel uit de Turkse als uit de Spaanse en Hongaarse bezettingen die er zijn geweest. Ook nog tal van prachtige Orthodoxe Abdijen die zeker de moeite zijn om even te bezoeken.
Daarnaast leerde ik ook vooral bij, door Jelka te helpen bij haar Kiwi oogst. Zo heeft ze diverse planten staan die mede haar terras voorzien van een natuurlijke veranda en voor schaduw zorgen. Niet minder dan 800 kiwi’s werden geoogst en voor we eraan begonnen hadden we er nauwelijks 150 naar schatting geteld. Om maar te zeggen hoe ze binnen de grote bladeren van de plant verborgen hangen. We hebben er in ieder geval weer iemand mee gelukkig gemaakt en dat is ook niet onbelangrijk.
Gepakt en gezakt zijn we de zondagnamiddag dan terug vertrokken richting Belgrado en deze maal via Podgorica. Laat ons zeggen de hoofdstad van Montenegro. Eerst de veerboot om een stuk baai te overbruggen en vervolgens richting bergen. Achteraf bekeken een niet zo goede keuze. Zo hebben we uren aan een stuk op verharde ondergrond gereden waar de baan nog moest worden heraangelegd. We hebben uren verloren. Wat een kortere reis moest worden werd uiteindelijk een vermoeiende opdracht, zeker met de mist in de bergen, waardoor we pas op maandagmorgen omstreeks 04.30 uur weer in Belgrado waren.
Het was dus een inspanning die dag om op het werk wakker te blijven, maar sterk zoals we soms zijn, was ook dit een te nemen hindernis.
Intussen gaat het op het werk van druk naar drukker, maar daar hebben we uiteindelijk om gevraagd. We klagen niet.
We vissen intussen op Belgische wateren om experts naar hier te halen teneinde het personeel van Internal Affairs vervolmakingcursussen te geven en hopelijk kan ik daar bij een volgend schrijven meer op ingaan.
Voorts gaan we vermoedelijk een assessment doen van de politiecellen over gans Servië en dit samen met het MOI CPT (Ministry of Interior, Commission for Prevention of Torture), teneinde na te gaan of er een aangepast custody form kan in het leven worden geroepen die de bescherming zou moeten verzekeren van zowel Custody officer als van de aangehoudene. Voor het ogenblik gooien ze de mensen de bak in en is er geen of nauwelijks administratie. Te weten dat de wet hier 48 uur voorziet als voorlopige hechtenis zouden er dus op zijn minst wat registratie regelingen mogen getroffen worden. Naar verluid zouden vele cellen zelfs in dergelijke toestand zijn dat wij er nog geen huisdier zouden in onderbrengen. Ik kijk dus uit naar deze opdracht, maar we wachten nog even op het groene licht van de Minister.
Zo, dat was het dan weer. Hou je vooral taai in België en denk eraan dat je het er toch zo goed hebt.
Hopelijk kan ik jullie bij een volgend schrijven wat verder berichten over mijn ervaringen in de Balkan.
Tot wederhoren,
Martin
Het is weeral een tijdje geleden dat ik nog van mij heb laten horen. De tijd is daarom meer dan rijp voor wat nieuws, hoewel het kort zal zijn deze keer.
Beroepshalve is het druk geweest, op privé vlak verrijkend door het bezoek van mijn vrouw en dochter vergezeld van goede vrienden tijdens de herfstvakantie.
Na mijn home leave in september heb ik weeral lessen geleerd. Mijn agenda was overvol en voor ik het wist waren mijn dagen om en mocht ik terug vertrekken.
Wat heb ik er vooral uit geleerd? Wel, dat men vooral moet prioriteiten stellen en zijn tijd goed moet indelen. Ik heb misschien 100 keer hetzelfde verhaal moeten vertellen en op zijn minst 1 x per dag op restaurantbezoek geweest, maar meestal 2 x. Van het goede teveel eigenlijk. Uiteindelijk ben je totaal uitgeblust en schreeuwt je lichaam naar wat rust. Op die manier vloog de tijd en moesten belangrijke zaken worden uitgesteld voor een volgend bezoek.
De laatste avond wat laat vertrokken naar de luchthaven en juist dan een ongeval en file op de grote ring. Daardoor net genoeg vertraging die me uiteindelijk mijn vliegtuig deed missen. Soit, er gebeuren ergere dingen in het leven. Dan maar het ticket herboekt (kosteloos nog wel!) en terug naar huis om de maandagmorgen vroeg terug naar Brussel Nationale Luchthaven te rijden. Gelukkig was er een zielsgenoot bereid om tweemaal voor mij het traject te overbruggen. Bij deze nogmaals bedankt brother. Deze keer wel op tijd dus en back to the Balkan.
Landen om 12.30 uur, de luchthaven verlaten om 13.00 uur en door onze chauffeurs die me opwachtte, dringend naar het werk gebracht. Om 16.00 uur belangrijke vergadering met de Head of Mission. Dus soms is het even stressen, maar overleven hebben we intussen wel geleerd.
Het leven gaat rustig zijn gangetje verder. Door het feit dat we hier veel zuidelijker zitten dan in België is het automatisch ook veel vroeger donker. De dagen gaan dus open en toe en voor we het weten kunnen we weer denken om eens naar huis te komen.
Intussen is het rennen tegen de klok om mijn stalgenoot “Vranac” zijn papieren in orde te krijgen zodat hij probleemloos voor de eerste keer naar België kan komen. Zijn bloedstaal is immers voor analyse opgestuurd naar een labo binnen de Europese unie en de hondsdolheid risicowaarde zal bepalend zijn voor het afleveren van een erkend attest dat hem moet toelaten om vrij binnen Europa te kunnen reizen. Als deze operatie niet slaagt, zal mijn dochter me dit waarschijnlijk nooit vergeven.
Intussen heb ik er verleden weekend ook mijn eerste grote binnenlandse privé trip opzitten. Samen met vrienden van vrienden, zo gaat dat hier, even via Bosnië Herzegovina tot aan de kust van Montenegro gereden, meerbepaald Kumbor, gelegen aan de prachtige baai van Kotor. Een 10 tal uren rijden en 560 km ver, terwijl genietend van schilderachtige panorama’s.
Het toerisme staat er in zijn kinderschoenen en komt slechts traag op gang. Onbegrijpelijk als je ziet hoe prachtig de streek er is. Bergen, zon, zee, prachtige lucht, verleden weekend nog 22° en mensen nog badend in de zee. Ik was er gelogeerd bij een 78-jarige dame Jelka, die zoals zo velen die daar wonen, in het zomerseizoen proberen een kamertje te verhuren en wat centjes bij te verdienen bovenop het pensioentje dat ze hebben van 150 € per maand.
Inderdaad, er is hier armoede of rijkdom. Een middenklasse bestaat hier niet. Haar woning op 10 meter van zee. Schilderachtig decor. De Russen hebben het intussen begrepen en proberen er alles op te kopen. Zo werd recent een krot verkocht voor 200.000 €. Onbegrijpelijk maar wellicht een goede investering. Het enige probleem voor de doorsnee toerist is de bereikbaarheid. Een snelweg moet je hier niet verwachten. Kleine, smalle en hobbelige wegen in overvloed, maar daar blijft het ook bij.
Vrienden uit België hadden me ook gevraagd om eens uit te kijken naar een lapje grond daar, wat in feite mede een doel was van de reis. Onder de 200 €/vierkante meter heb ik er geen gevonden en dan nog stukken van 500 m2 groot die enkel op deze grootte worden verkocht.
Het kalf is dus al verdronken zoals we zeggen. Geen zaken meer te doen nu. De Russen wassen er intussen hun geld wit en met de huidige wetgeving is dit ook niet moeilijk. Recent stond nog in de krant te lezen dat nog geen enkele veroordeling werd uitgesproken voor witwassen! We moeten er dus geen tekening van maken. Tegen de broer van de president, die hier ook prachtige eigendommen heeft in de baai, loopt een aanklacht voor sigaretten- en drugsmokkel. Zelfs de president zelf wordt aangeklaagd, maar niets beweegt hier. De mensen zijn zo’n toestanden gewoon.
Mijn confrater Vranac heeft er in ieder geval een prachtige tijd gehad. Zo heeft hij voor de eerste keer in zijn leven gezwommen. Negatief punt in deze zaak is het feit dat mijn digitaal fototoestel alle werking weigerde. Niets uit te krijgen en ook geen handelszaken die je zo maar konden helpen. Geen foto’s dus van deze prachtige herinneringen, spijtig, maar er zijn ergere dingen.
Voorts zijn er vooral overblijfselen van vestigingen, zowel uit de Turkse als uit de Spaanse en Hongaarse bezettingen die er zijn geweest. Ook nog tal van prachtige Orthodoxe Abdijen die zeker de moeite zijn om even te bezoeken.
Daarnaast leerde ik ook vooral bij, door Jelka te helpen bij haar Kiwi oogst. Zo heeft ze diverse planten staan die mede haar terras voorzien van een natuurlijke veranda en voor schaduw zorgen. Niet minder dan 800 kiwi’s werden geoogst en voor we eraan begonnen hadden we er nauwelijks 150 naar schatting geteld. Om maar te zeggen hoe ze binnen de grote bladeren van de plant verborgen hangen. We hebben er in ieder geval weer iemand mee gelukkig gemaakt en dat is ook niet onbelangrijk.
Gepakt en gezakt zijn we de zondagnamiddag dan terug vertrokken richting Belgrado en deze maal via Podgorica. Laat ons zeggen de hoofdstad van Montenegro. Eerst de veerboot om een stuk baai te overbruggen en vervolgens richting bergen. Achteraf bekeken een niet zo goede keuze. Zo hebben we uren aan een stuk op verharde ondergrond gereden waar de baan nog moest worden heraangelegd. We hebben uren verloren. Wat een kortere reis moest worden werd uiteindelijk een vermoeiende opdracht, zeker met de mist in de bergen, waardoor we pas op maandagmorgen omstreeks 04.30 uur weer in Belgrado waren.
Het was dus een inspanning die dag om op het werk wakker te blijven, maar sterk zoals we soms zijn, was ook dit een te nemen hindernis.
Intussen gaat het op het werk van druk naar drukker, maar daar hebben we uiteindelijk om gevraagd. We klagen niet.
We vissen intussen op Belgische wateren om experts naar hier te halen teneinde het personeel van Internal Affairs vervolmakingcursussen te geven en hopelijk kan ik daar bij een volgend schrijven meer op ingaan.
Voorts gaan we vermoedelijk een assessment doen van de politiecellen over gans Servië en dit samen met het MOI CPT (Ministry of Interior, Commission for Prevention of Torture), teneinde na te gaan of er een aangepast custody form kan in het leven worden geroepen die de bescherming zou moeten verzekeren van zowel Custody officer als van de aangehoudene. Voor het ogenblik gooien ze de mensen de bak in en is er geen of nauwelijks administratie. Te weten dat de wet hier 48 uur voorziet als voorlopige hechtenis zouden er dus op zijn minst wat registratie regelingen mogen getroffen worden. Naar verluid zouden vele cellen zelfs in dergelijke toestand zijn dat wij er nog geen huisdier zouden in onderbrengen. Ik kijk dus uit naar deze opdracht, maar we wachten nog even op het groene licht van de Minister.
Zo, dat was het dan weer. Hou je vooral taai in België en denk eraan dat je het er toch zo goed hebt.
Hopelijk kan ik jullie bij een volgend schrijven wat verder berichten over mijn ervaringen in de Balkan.
Tot wederhoren,
Martin
26 september 2005
4th hello from Belgrade
Beste lezers,
Voor ik weeral eens huiswaarts keer, wou ik graag nog enkele belevenissen meegeven die me hier te beurt vielen.
Het is vreemd, maar hoe meer men te weten komt van een andere cultuur, hoe meer men beseft hoe goed wij het wel hebben in ons Belgenlandje.
Intussen had ik al diverse gesprekken met “locals” en meer dan eens viel ik van de ene verbazing in de andere.
Zo kwam ik aan de weet dat tijdens de oorlogsperiode begin jaren negentig, de mensen hun inkomen was gestopt en iedereen aangewezen was om te overleven op hun spaargeld. De gemiddelde wedde die dan werd uitgetaald op de zwarte markt was niet hoger dan 2 €/maand. Inderdaad, ik ben geen nulletjes vergeten.
Zo leerden de mensen overleven op hun eigen manier. Iedereen heeft zo de kweek van zijn groentjes, wat kleine boerderijdieren en ook de alcohol wordt hier welig zelf gestookt. In een woord gezegd: “zelfbedruipend”. En ja, hij is heel lekker de “Slivovic”. Voor 3 € koop je hier momenteel 1liter Slivo van 50° in het warenhuis.
Als men eventjes rekent, komt men al gauw tot de vaststelling dat dit eigenlijk nog niet zo lang geleden is. De sporen die deze periode hebben nagelaten zijn in ieder geval nog overal in het straatbeeld zichtbaar.
Zelfs in 1999 ging het land gebukt onder terreur en ook de NAVO-bombardementen die het regime van Milosovic moesten helpen omverwerpen zorgde voor slachtoffers onder de burgerbevolking. Overal in de stad, waar ooit het Ministerie van Binnenlandse Zaken was en andere overheidsgebouwen, zijn nog steeds de onaangeroerde ruïnes aanwezig.
Nogal frappant is het verhaal van jonge twintigers, die me vertellen dat ze tijdens de NAVO-bombardementen met duizenden aan het feesten waren op de centrale brug die nieuw en oud Belgrado met elkaar verbindt. Ha ja zeggen ze, ze konden toch onmogelijk deze brug bombarderen, want de westerse landen zouden nooit hebben goedgekeurd om zoveel burgerslachtoffers te maken. Zo zie je maar hoe onbezonnen jonge mensen kunnen zijn.
Iedere generatie, vrijwel van klein tot groot, heeft dus de gruwel meegemaakt. Iedereen is dus getekend door een verleden waarbij er nooit een zekere toekomst was. Het gebrek aan toekomst was dan ook de ideale voedingsbodem voor de georganiseerde criminaliteit, corruptie, zwendel, zwartwerk, enz…
Iedereen koos zo zijn weg om te leven, vooral om te overleven. De chaos is dus groot en om het niveau te halen om toe treden tot de Europese Gemeenschap, zal er wellicht nog veel water naar zee moeten vloeien.
Corruptie tiert welig verder in alle geledingen van de maatschappij. Waarom zou de kleine vis van koers wijzigen als weeral in de krant was te lezen dat voor omkoping, een rechter van het hooggerechtshof samen met een procureur werd aangehouden. Als enkele weken geleden een bende gewapende overvallers werd aangehouden van 13 man, onder wie 9 politieagenten!!!
Het heeft ergens ook te maken met de cultuur hier. Toen ik laatst een Europese match ging bekijken van Red Star Belgrado was er enorm veel volk op de been. Voetbal is hier namelijk zeer populair. Enorm veel politie is dan ook op de been om alles in goede banen te leiden. Op bepaald ogenblik was er blijkbaar een meningverschil tussen een agent die het verkeer regelde en de bestuurder van een personenwagen. De politieman maakte zich zo druk dat hij wild op het voertuig begon in te trappen en dit met duizenden getuigen rond hem. Gevolg, bestuurder vertrekt met enkele blutsen in de carrosserie en het leven gaat gewoon verder. Bij ons totaal ondenkbaar maar hier dagelijkse koek. Om maar te zeggen dat er hier toch nog wat aan de mentaliteit moet worden gewerkt.
Het voertuigenpark dat het straatbeeld siert is minimum 15 jaar oud maar meer 20, 30 soms 40 jaar oud. Voertuigen jonger dan 10 jaar zijn een uitzondering. Als men hier al eens een luxewagen ziet, is het van een buitenlander of van “de maffia” zeggen de “locals”.
De Yugo en Zastava modellen hebben hier de bovenhand. Kleine gezinswagens die nieuw ongeveer 3000 € kosten. Luxe, neen, natuurlijk niet. Model & Motor, van over 40 jaar nog steeds ongewijzigd. Natuurlijk wel handig als je onderdelen zoekt. Er zou nu pas sprake zijn om de Yugo van een dieselmotor te voorzien. Voorts is er de import van tweedehands voertuigen, waar vooral de VW GOLF I en II goed scoort.
U moet weten dat tweedehands wagens uit het buitenland niet mogen ingevoerd worden als ze jonger dan 3 jaar oud zijn. De vraag is of jongere modellen voor de mensen hier betaalbaar zouden zijn natuurlijk, maar de overheid wil uiteraard de productie van eigen wagens niet in gevaar brengen.
Voor mijn moto vrienden kan ik zeggen dat je hier nauwelijks moto’s ziet. Sedert mijn verblijf heb ik in totaal hooguit een tiental motoren gezien en allen van het snelheidstype. De piloot in niet aangepaste outfit en uiteraard zonder helm. Ik deed al navraag of de helmplicht hier niet bestaat, en ja, bestaat inderdaad, maar de politie heeft geen oog voor dergelijke zaken.
De meeste mensen verdienen hier dus rond de 200 €/maand en topfuncties zoals bijvoorbeel Chief of Staf in Internal affairs haalt 700 €. Hoofd van Internal Affairs in Montenegro haalt hooguit 500 €. Om maar te zeggen... en die van een uitkering leeft moet het met nog veel minder stellen. Zo werd mijn buurman getroffen door een hartinfarct toen hij 38 jaar oud was, waardoor hij niet meer kon werken en heeft hij momenteel op 51-jarige leeftijd een uitkering van 150 €/maand. Zijn vrouw heeft 35 jaar gewerkt en geniet van een pensioen van 100 €/maand. Ik denk dat er bij ons veel winden zouden laten mocht hun inkomen tot dit bedrag worden gereduceerd.
U kunt natuurlijk stellen dat het hier veel goedkoper is dan bij ons. Inderdaad, maar toch zijn bepaalde producten ook duurder. De laptop die hier op de markt is, die enkele modellen ouder is dan de recentste versie bij ons, en dus geen 1000 € meer waard is, kost hier 2000 €. Om maar te zeggen dat de markt hier waarschijnlijk zal te werk gaan zoals bij ons 15 jaar geleden. Door de onwetendheid van de consument komen de eerste modellen op de markt aan veel te dure prijzen. Het herinnert me aan die tijd toen ik ook nog meer dan 50.000 Bef betaalde voor een XT met een harde schijf van 30 Mb.
De tweedehandse markt voor P.C. begint, zeg wel begint, dus te floreren. Diegenen die onderlegd zijn in het vervaardigen en samenstellen van tweedehands hardware zullen hier dus heel snel rijk worden. De software is een ander paar mouwen. Die is enkel verkrijgbaar in piratenversie en dus spotgoedkoop.
Het kopiëren van CD’s en DVD’s is hier dus inderdaad een aardige verdienste op de zwarte markt. Zo kocht ik als test enkele films op DVD die nu bij ons in de bioscoop draaien. Kostprijs 200 Dinar of 2,38 €. Voor die prijs kan je bij ons zelfs niet huren en zeker nu nog niet. Die lijn wordt dus ook doorgetrokken voor wat betreft Playstation en X-Box spelletjes.
De markten bieden dus ook veel namaak aan, in feite dezelfde toestanden zoals je meemaakt in diverse andere “lage loon landen”. Duizend kraampjes opeengehoopt langsheen de voetpaden en gereduceerd tot de helft telkens een politiepatrouille wordt aangekondigd door de verkenners.
Eindelijk knap om zien.
Als westerling lachen we soms met dergelijke toestanden, doch in feite beseffen we niet dat ze in feite het product zijn van de slecht draaiende economie en dito levenstandaard van de mensen. Men probeert gewoon alles te verkopen om aan geld te geraken.
En dan heb je nog de minderheidsgroepen zoals de Roma’s. Leven in huisjes van planken, karton en oude golfplaten. De voordeur is meestal een oud deken dat ergens is vastgenageld. Ze leven aan de rand van de stad op een braakliggend terrein langsheen de snelweg. Ik heb de situatie nu meegemaakt in de zomermaanden, ik vraag me af wat dit zal geven in de winter. Verleden winter noteerden ze hier temperaturen tot – 20°C.
Die mensen zie je vooral als bedelaars aan de grote kruispunten en ook als regelmatige bezoekers aan de grote vuilbakken die op iedere hoek van de straat zijn aan te treffen.
Soms besturen ze een klein brommertje dat meer wegheeft van een moto-culteur met daarachter een grote open aanhangwagen. Meestal is gans de familie daarin verenigd en verzamelen ze hoofdzakelijk de kartonnen dozen die ze in de vuilbakken aantreffen. Ze worden dan vergoed per gewicht bij het recyclagebedrijf waar ze terecht kunnen. Vooral schrijnend is ook het feit dat je oude vrouwtjes in de vuilbakken ziet scharrelen, soms om enkel wat te eten te vinden. Je mag er in feite niet bij stil staan, want je zou hen alles geven zonder daarmee het probleem ten gronde op te lossen.
Daarnaast tref je in het algemeen hier en daar al redelijk mooie huizen aan, doch allen half afgewerkt. Zo moet nog een terras worden vervolledigd of moet de bovenverdieping nog van ramen worden voorzien. Aanvankelijk dacht ik dat mensen eerst probeerden te sparen alvorens verder hun huis af te werken, doch dit is slechts gedeeltelijk waar. De hoofdreden is dat iedereen die een volledig afgewerkt huis heeft, taksen moeten betalen aan de staat en dit in de orde van de onroerende voorheffing bij ons. Het is dus normaal dat ze gelet op de beperkte middelen, de volledige afwerking uitstellen.
In de privé-bedrijven waar bijvoorbeeld 20 man werken is het tot op heden nog altijd zo dat van die 20 enkel de baas, ergens een chef en een secretaresse, vast zijn ingeschreven. Al de rest werkt in het zwart. Diegenen die wel zijn ingeschreven zijn dan nog ingeschreven aan een basisloon van minder dan 100 € per maand. De rest wordt naargelang het diploma, bijgelegd in het zwart. Zo werkte een van mijn assistentes reeds 12 jaar in een privé-bedrijf, doch was nooit eerder geregistreerd als werkende. Dit wil zeggen dat ze nooit belastingen heeft betaald en dat ze nog altijd geen rechten heeft geopend om ooit een rustpensioen te genieten.
Als ik haar de vraag stel, wat ze zal doen als ze ooit pensioengerechtigd is, antwoordt ze dat ze het geld nu nodig hebben en wel uitkijken om privé te sparen voor als het ooit zover is.
Zo, dit was het dan voorlopig. In mijn eerdere schrijvens had ik het voornamelijk over de inpakt van de nieuwe situatie op mijn persoon, doch achtte het meer dan tijd om jullie ook iets mee te geven over de cultuur hier. Het maakt ons iets bewuster in het leven en het leert ons even stil te staan bij de dingen zoals ze nog kunnen zijn. We kunnen er alleen maar bij leren.
Intussen werden de vliegtickets afgeleverd en is ook een chauffeur toegekend om me naar de luchthaven te brengen Donderdag a.s., wat enkel wil zeggen dat de “home leave” very close is. Vermoedelijk zal ik wel enkelen onder u tegen het lijf lopen deze periode.
Tot ziens of tot schrijfs,
Martin
Voor ik weeral eens huiswaarts keer, wou ik graag nog enkele belevenissen meegeven die me hier te beurt vielen.
Het is vreemd, maar hoe meer men te weten komt van een andere cultuur, hoe meer men beseft hoe goed wij het wel hebben in ons Belgenlandje.
Intussen had ik al diverse gesprekken met “locals” en meer dan eens viel ik van de ene verbazing in de andere.
Zo kwam ik aan de weet dat tijdens de oorlogsperiode begin jaren negentig, de mensen hun inkomen was gestopt en iedereen aangewezen was om te overleven op hun spaargeld. De gemiddelde wedde die dan werd uitgetaald op de zwarte markt was niet hoger dan 2 €/maand. Inderdaad, ik ben geen nulletjes vergeten.
Zo leerden de mensen overleven op hun eigen manier. Iedereen heeft zo de kweek van zijn groentjes, wat kleine boerderijdieren en ook de alcohol wordt hier welig zelf gestookt. In een woord gezegd: “zelfbedruipend”. En ja, hij is heel lekker de “Slivovic”. Voor 3 € koop je hier momenteel 1liter Slivo van 50° in het warenhuis.
Als men eventjes rekent, komt men al gauw tot de vaststelling dat dit eigenlijk nog niet zo lang geleden is. De sporen die deze periode hebben nagelaten zijn in ieder geval nog overal in het straatbeeld zichtbaar.
Zelfs in 1999 ging het land gebukt onder terreur en ook de NAVO-bombardementen die het regime van Milosovic moesten helpen omverwerpen zorgde voor slachtoffers onder de burgerbevolking. Overal in de stad, waar ooit het Ministerie van Binnenlandse Zaken was en andere overheidsgebouwen, zijn nog steeds de onaangeroerde ruïnes aanwezig.
Nogal frappant is het verhaal van jonge twintigers, die me vertellen dat ze tijdens de NAVO-bombardementen met duizenden aan het feesten waren op de centrale brug die nieuw en oud Belgrado met elkaar verbindt. Ha ja zeggen ze, ze konden toch onmogelijk deze brug bombarderen, want de westerse landen zouden nooit hebben goedgekeurd om zoveel burgerslachtoffers te maken. Zo zie je maar hoe onbezonnen jonge mensen kunnen zijn.
Iedere generatie, vrijwel van klein tot groot, heeft dus de gruwel meegemaakt. Iedereen is dus getekend door een verleden waarbij er nooit een zekere toekomst was. Het gebrek aan toekomst was dan ook de ideale voedingsbodem voor de georganiseerde criminaliteit, corruptie, zwendel, zwartwerk, enz…
Iedereen koos zo zijn weg om te leven, vooral om te overleven. De chaos is dus groot en om het niveau te halen om toe treden tot de Europese Gemeenschap, zal er wellicht nog veel water naar zee moeten vloeien.
Corruptie tiert welig verder in alle geledingen van de maatschappij. Waarom zou de kleine vis van koers wijzigen als weeral in de krant was te lezen dat voor omkoping, een rechter van het hooggerechtshof samen met een procureur werd aangehouden. Als enkele weken geleden een bende gewapende overvallers werd aangehouden van 13 man, onder wie 9 politieagenten!!!
Het heeft ergens ook te maken met de cultuur hier. Toen ik laatst een Europese match ging bekijken van Red Star Belgrado was er enorm veel volk op de been. Voetbal is hier namelijk zeer populair. Enorm veel politie is dan ook op de been om alles in goede banen te leiden. Op bepaald ogenblik was er blijkbaar een meningverschil tussen een agent die het verkeer regelde en de bestuurder van een personenwagen. De politieman maakte zich zo druk dat hij wild op het voertuig begon in te trappen en dit met duizenden getuigen rond hem. Gevolg, bestuurder vertrekt met enkele blutsen in de carrosserie en het leven gaat gewoon verder. Bij ons totaal ondenkbaar maar hier dagelijkse koek. Om maar te zeggen dat er hier toch nog wat aan de mentaliteit moet worden gewerkt.
Het voertuigenpark dat het straatbeeld siert is minimum 15 jaar oud maar meer 20, 30 soms 40 jaar oud. Voertuigen jonger dan 10 jaar zijn een uitzondering. Als men hier al eens een luxewagen ziet, is het van een buitenlander of van “de maffia” zeggen de “locals”.
De Yugo en Zastava modellen hebben hier de bovenhand. Kleine gezinswagens die nieuw ongeveer 3000 € kosten. Luxe, neen, natuurlijk niet. Model & Motor, van over 40 jaar nog steeds ongewijzigd. Natuurlijk wel handig als je onderdelen zoekt. Er zou nu pas sprake zijn om de Yugo van een dieselmotor te voorzien. Voorts is er de import van tweedehands voertuigen, waar vooral de VW GOLF I en II goed scoort.
U moet weten dat tweedehands wagens uit het buitenland niet mogen ingevoerd worden als ze jonger dan 3 jaar oud zijn. De vraag is of jongere modellen voor de mensen hier betaalbaar zouden zijn natuurlijk, maar de overheid wil uiteraard de productie van eigen wagens niet in gevaar brengen.
Voor mijn moto vrienden kan ik zeggen dat je hier nauwelijks moto’s ziet. Sedert mijn verblijf heb ik in totaal hooguit een tiental motoren gezien en allen van het snelheidstype. De piloot in niet aangepaste outfit en uiteraard zonder helm. Ik deed al navraag of de helmplicht hier niet bestaat, en ja, bestaat inderdaad, maar de politie heeft geen oog voor dergelijke zaken.
De meeste mensen verdienen hier dus rond de 200 €/maand en topfuncties zoals bijvoorbeel Chief of Staf in Internal affairs haalt 700 €. Hoofd van Internal Affairs in Montenegro haalt hooguit 500 €. Om maar te zeggen... en die van een uitkering leeft moet het met nog veel minder stellen. Zo werd mijn buurman getroffen door een hartinfarct toen hij 38 jaar oud was, waardoor hij niet meer kon werken en heeft hij momenteel op 51-jarige leeftijd een uitkering van 150 €/maand. Zijn vrouw heeft 35 jaar gewerkt en geniet van een pensioen van 100 €/maand. Ik denk dat er bij ons veel winden zouden laten mocht hun inkomen tot dit bedrag worden gereduceerd.
U kunt natuurlijk stellen dat het hier veel goedkoper is dan bij ons. Inderdaad, maar toch zijn bepaalde producten ook duurder. De laptop die hier op de markt is, die enkele modellen ouder is dan de recentste versie bij ons, en dus geen 1000 € meer waard is, kost hier 2000 €. Om maar te zeggen dat de markt hier waarschijnlijk zal te werk gaan zoals bij ons 15 jaar geleden. Door de onwetendheid van de consument komen de eerste modellen op de markt aan veel te dure prijzen. Het herinnert me aan die tijd toen ik ook nog meer dan 50.000 Bef betaalde voor een XT met een harde schijf van 30 Mb.
De tweedehandse markt voor P.C. begint, zeg wel begint, dus te floreren. Diegenen die onderlegd zijn in het vervaardigen en samenstellen van tweedehands hardware zullen hier dus heel snel rijk worden. De software is een ander paar mouwen. Die is enkel verkrijgbaar in piratenversie en dus spotgoedkoop.
Het kopiëren van CD’s en DVD’s is hier dus inderdaad een aardige verdienste op de zwarte markt. Zo kocht ik als test enkele films op DVD die nu bij ons in de bioscoop draaien. Kostprijs 200 Dinar of 2,38 €. Voor die prijs kan je bij ons zelfs niet huren en zeker nu nog niet. Die lijn wordt dus ook doorgetrokken voor wat betreft Playstation en X-Box spelletjes.
De markten bieden dus ook veel namaak aan, in feite dezelfde toestanden zoals je meemaakt in diverse andere “lage loon landen”. Duizend kraampjes opeengehoopt langsheen de voetpaden en gereduceerd tot de helft telkens een politiepatrouille wordt aangekondigd door de verkenners.
Eindelijk knap om zien.
Als westerling lachen we soms met dergelijke toestanden, doch in feite beseffen we niet dat ze in feite het product zijn van de slecht draaiende economie en dito levenstandaard van de mensen. Men probeert gewoon alles te verkopen om aan geld te geraken.
En dan heb je nog de minderheidsgroepen zoals de Roma’s. Leven in huisjes van planken, karton en oude golfplaten. De voordeur is meestal een oud deken dat ergens is vastgenageld. Ze leven aan de rand van de stad op een braakliggend terrein langsheen de snelweg. Ik heb de situatie nu meegemaakt in de zomermaanden, ik vraag me af wat dit zal geven in de winter. Verleden winter noteerden ze hier temperaturen tot – 20°C.
Die mensen zie je vooral als bedelaars aan de grote kruispunten en ook als regelmatige bezoekers aan de grote vuilbakken die op iedere hoek van de straat zijn aan te treffen.
Soms besturen ze een klein brommertje dat meer wegheeft van een moto-culteur met daarachter een grote open aanhangwagen. Meestal is gans de familie daarin verenigd en verzamelen ze hoofdzakelijk de kartonnen dozen die ze in de vuilbakken aantreffen. Ze worden dan vergoed per gewicht bij het recyclagebedrijf waar ze terecht kunnen. Vooral schrijnend is ook het feit dat je oude vrouwtjes in de vuilbakken ziet scharrelen, soms om enkel wat te eten te vinden. Je mag er in feite niet bij stil staan, want je zou hen alles geven zonder daarmee het probleem ten gronde op te lossen.
Daarnaast tref je in het algemeen hier en daar al redelijk mooie huizen aan, doch allen half afgewerkt. Zo moet nog een terras worden vervolledigd of moet de bovenverdieping nog van ramen worden voorzien. Aanvankelijk dacht ik dat mensen eerst probeerden te sparen alvorens verder hun huis af te werken, doch dit is slechts gedeeltelijk waar. De hoofdreden is dat iedereen die een volledig afgewerkt huis heeft, taksen moeten betalen aan de staat en dit in de orde van de onroerende voorheffing bij ons. Het is dus normaal dat ze gelet op de beperkte middelen, de volledige afwerking uitstellen.
In de privé-bedrijven waar bijvoorbeeld 20 man werken is het tot op heden nog altijd zo dat van die 20 enkel de baas, ergens een chef en een secretaresse, vast zijn ingeschreven. Al de rest werkt in het zwart. Diegenen die wel zijn ingeschreven zijn dan nog ingeschreven aan een basisloon van minder dan 100 € per maand. De rest wordt naargelang het diploma, bijgelegd in het zwart. Zo werkte een van mijn assistentes reeds 12 jaar in een privé-bedrijf, doch was nooit eerder geregistreerd als werkende. Dit wil zeggen dat ze nooit belastingen heeft betaald en dat ze nog altijd geen rechten heeft geopend om ooit een rustpensioen te genieten.
Als ik haar de vraag stel, wat ze zal doen als ze ooit pensioengerechtigd is, antwoordt ze dat ze het geld nu nodig hebben en wel uitkijken om privé te sparen voor als het ooit zover is.
Zo, dit was het dan voorlopig. In mijn eerdere schrijvens had ik het voornamelijk over de inpakt van de nieuwe situatie op mijn persoon, doch achtte het meer dan tijd om jullie ook iets mee te geven over de cultuur hier. Het maakt ons iets bewuster in het leven en het leert ons even stil te staan bij de dingen zoals ze nog kunnen zijn. We kunnen er alleen maar bij leren.
Intussen werden de vliegtickets afgeleverd en is ook een chauffeur toegekend om me naar de luchthaven te brengen Donderdag a.s., wat enkel wil zeggen dat de “home leave” very close is. Vermoedelijk zal ik wel enkelen onder u tegen het lijf lopen deze periode.
Tot ziens of tot schrijfs,
Martin
07 september 2005
3rd hello from Belgrade
Beste Familieleden, collega’s, vrienden en kennissen,
Het wordt weer tijd voor een woordje nieuws uit het warme Belgrado.
Intussen ben ik goed gesetteld in mijn flat en heb ik in feite alles wat ik nodig heb. De woonst is dus OK, ook mijn vervoer en intussen ook meer en meer de carrière.
Sedert Donderdag l.l. ben ik dus gestart in mijn nieuwe job en ik moet zeggen dat het me meer dan bevalt.
Ik heb al een paar vergaderingen de rug met de Inspector General van Internal Affairs, ook assistent Minister van Binnenlandse Zaken, teneinde de samenwerking naar de toekomst duidelijk af te lijnen.
Zo is er o.a. afgesproken om expertise binnen te halen van uit andere landen , teneinde het personeel van Internal Affairs beter op te leiden. De komende weken zullen we dus lobbyen in het buitenland (ook België uiteraard) om experten aan te trekken die een nuttige bijdrage kunnen leveren in dit programma.
In ieder geval heb ik al de interesse kunnen wekken van ons Comité P, en we zullen zien waar dit ons brengt?
Voorts heb ik nog een driedaags seminarie in het vooruitzicht dat zal handelen over het bestrijden van het folteren (inderdaad, nog actueel hier). Dit gaat niet door in Belgrado maar in Palic waardoor ik enkele dagen zal moeten uitslapen.
Daarnaast worden enkele oude programma’s terug uit de kast gehaald voor het uitvoeren van een update. Zo liepen er o.a. acties met folders teneinde de bevolking te bereiken en hun diets te maken dat er middelen zijn om te reageren tegen het ongeoorloofd gedrag van politieagenten. De Albanese, de Latijns Servische en de Cyrillisch Servische exemplaren zijn reeds de deur uit, doch een Hongaarse en Roma versie zitten nog in de pijplijn.
Deze actie had zich tot hiertoe beperkt tot de Republiek Servië, doch zal nu ook worden geïntroduceerd in Montenegro.
Daarvoor zal ik dus ook enkele malen naar Podgorica moeten vliegen om dezelfde gesprekken op te starten met hun autoriteiten.
Voor al deze programma’s ben ik momenteel verantwoordelijk en moet ik dus zien aan budgetten te geraken om dit alles te financieren.
Het eigen budget is er natuurlijk ook, doch ontoereikend voor als je iets wil aanbieden dat goed is volgens onze Belgische normen.
De komende weken zal ik dus genoodzaakt zijn om mij op het diplomatieke pad te begeven teneinde via de Ambassadeurs, de lidstaten ertoe te overhalen om bij te springen als Donor. Misschien zal ons belgenland, in het vooruitzicht van het voorzitterschap volgend jaar, kunnen worden overtuigd? Dit zal in ieder geval één van mijn streefdoelen zijn.
Wat de verenigde Naties betreft is het afwachten en ook Olaf komt nu even om de hoek kijken, waardoor ik waarschijnlijk ook daar zal meedingen voor de openstaande vacatures.
Het is nog even aftasten hoe interessant het budgettair is, maar één ding zou meegenomen zijn en dat is dat het Duty Station Brussel zou zijn.
Binnen enkele weken sta ik al terug op de eigen heimat voor een verdiende home leave van 11 dagen en ook de kerst en nieuw zal ik met mijn familie kunnen doorbrengen.
Wat voor een groot percentage een gok was, blijkt uiteindelijk meer en meer een berekende keuze die in feite de toekomst van mezelf en mijn naasten zal verzekeren.
Wanneer men van elkaar verwijderd wordt is het even aftasten, voor beiden, hoe met deze nieuwe situatie om te gaan. Uiteindelijk blijkt het verstand toch de bovenhand te halen en ben je aan onze leeftijd bereid om er echt voor te gaan en er dit ongemak bij te nemen.
Het weerzien is telkens fantastisch en het feit dat je iedere keer een relatief vaste datum hebt om naar uit te kijken, doet de tijd gewoon voorbijvliegen.
Voor je het weet kan je weeral naar huis toe, of kan er iemand voor enkele weken oversteken.
Het werk op zich slorpt je volledig op, waardoor je echt de indruk hebt dat de dagen veel te kort zijn. Maar het is wel fantastisch te moeten ervaren, wat er zoal voor je is weggelegd, zolang je maar vooruit blijft kijken en positief blijft denken.
Het doet me bovendien plezier van af en toe wat mail uit belgenland te krijgen en zo eens te vernemen hoe alles reilt en zeilt aan het thuisfront. Zo ben ik al verrast geweest van wie ik mail krijg en ook al ontgoocheld geweest van wie ik geen mail krijg. Maar dat is nu eenmaal het leven. In ieder geval, denk nooit dat een mail zou storend zijn, wel integendeel geeft hij je het gevoel dat je ergens ver weg nog niet vergeten bent.
Voor hen die ook graag bestemmeling willen worden van mijn wedervaren; kan ik enkel de huidige bestemmelingen laten lobbyen naar nieuwe emailadressen.
Intussen heb ik een nieuwe vriend in huis genomen, die er ook voor zorgt dat mijn avonden minder eenzaam zijn en eveneens dat mijn wasmachine momenteel iets meer aan bod komt om eens een toerke te draaien.
Zijn naam is Vranac, genaamd naar de bekendste rode wijn in Servië en Montenegro, en in feite “zwart paard” betekent. Zijn pedigree of stamboom zoals wij dat zeggen, leert ons dat hij afstamt van een vader die menig internationale prijzen heeft gewonnen en ook moeder van uitstekende raskwaliteit is. Zo kan ik mij ook op het pad van de Dog shows begeven moest ik daar ooit zin in hebben. Ik twijfel daar sterk aan momenteel, doch in het leven weet je nooit. Het betreft een Duitse Jacht Terriër die in de lijst staat van de kleine honden, doch eerder volgens mij in de middelgrote zou thuishoren.
Hij is nog puppie, vandaar de wasmachine you know?, en is pas geboren op 06/07/2005. Volgens zijn stamboom noemt hij eindelijk Babylon, doch dit is stamboomprocedure en geldt enkel als je eventueel aan wedstrijden zou deelnemen of u op de kweekmarkt zou storten.
Vandaar spreek ik hem af en toe aan met Vranac Babylon Laporte, zo dat hij weet dat hij momenteel de jongste is van de familie en de hiërarchie moet respecteren.
In ieder geval blijft het aanbod geldig voor mijn vrienden die eventueel zich zouden geroepen voelen om eens over te steken.
Vergeet echter niet van te reserveren, want momenteel zijn er al enkele plaatsjes gereserveerd door familie.
En nogmaals:
U kunt me verder privé bereiken op de e-mail adressen martin.laporte@telenet.be en marbob10@hotmail.com . Op mijn werk martin.laporte@osce.org is de mailbox zeer beperkt in grootte, waardoor ik wil vragen van dit adres niet te gebruiken voor de klassieke powerpointjes. Alle gewone berichten vormen dus geen probleem!
Nogmaals mijn telefoonnummers:
1. bureel: (+381) 11 3606 280
2. gsm: (+381) 63 334 072
Bijkomende informatie voor hen die reeds thuis zijn op de Skype Markt, mijn Skypenaam is corleone1959. Via deze weg kan onbeperkt gratis worden gebeld via het internet! Een nieuwe maar verbluffende uitvinding.
Voor hen die overwegen mij te komen bezoeken is er dus altijd slaapmogelijkheid en vervoer!
Ik hou jullie op de hoogte van de verdere ontwikkelingen.
Aarzel nooit om mij te contacteren, hetzij via mail, hetzij telefonisch. Het doet altijd deugd van eens een Nederlands babbelke te kunnen doen als je tegenwoordig altijd in het Engels bezig bent.
Tot volgend schrijven en hou je taai in Belgenland,
Martin,
P.S. Tot slot nog een fotootje van mijn nieuwe vriend.
Het wordt weer tijd voor een woordje nieuws uit het warme Belgrado.
Intussen ben ik goed gesetteld in mijn flat en heb ik in feite alles wat ik nodig heb. De woonst is dus OK, ook mijn vervoer en intussen ook meer en meer de carrière.
Sedert Donderdag l.l. ben ik dus gestart in mijn nieuwe job en ik moet zeggen dat het me meer dan bevalt.
Ik heb al een paar vergaderingen de rug met de Inspector General van Internal Affairs, ook assistent Minister van Binnenlandse Zaken, teneinde de samenwerking naar de toekomst duidelijk af te lijnen.
Zo is er o.a. afgesproken om expertise binnen te halen van uit andere landen , teneinde het personeel van Internal Affairs beter op te leiden. De komende weken zullen we dus lobbyen in het buitenland (ook België uiteraard) om experten aan te trekken die een nuttige bijdrage kunnen leveren in dit programma.
In ieder geval heb ik al de interesse kunnen wekken van ons Comité P, en we zullen zien waar dit ons brengt?
Voorts heb ik nog een driedaags seminarie in het vooruitzicht dat zal handelen over het bestrijden van het folteren (inderdaad, nog actueel hier). Dit gaat niet door in Belgrado maar in Palic waardoor ik enkele dagen zal moeten uitslapen.
Daarnaast worden enkele oude programma’s terug uit de kast gehaald voor het uitvoeren van een update. Zo liepen er o.a. acties met folders teneinde de bevolking te bereiken en hun diets te maken dat er middelen zijn om te reageren tegen het ongeoorloofd gedrag van politieagenten. De Albanese, de Latijns Servische en de Cyrillisch Servische exemplaren zijn reeds de deur uit, doch een Hongaarse en Roma versie zitten nog in de pijplijn.
Deze actie had zich tot hiertoe beperkt tot de Republiek Servië, doch zal nu ook worden geïntroduceerd in Montenegro.
Daarvoor zal ik dus ook enkele malen naar Podgorica moeten vliegen om dezelfde gesprekken op te starten met hun autoriteiten.
Voor al deze programma’s ben ik momenteel verantwoordelijk en moet ik dus zien aan budgetten te geraken om dit alles te financieren.
Het eigen budget is er natuurlijk ook, doch ontoereikend voor als je iets wil aanbieden dat goed is volgens onze Belgische normen.
De komende weken zal ik dus genoodzaakt zijn om mij op het diplomatieke pad te begeven teneinde via de Ambassadeurs, de lidstaten ertoe te overhalen om bij te springen als Donor. Misschien zal ons belgenland, in het vooruitzicht van het voorzitterschap volgend jaar, kunnen worden overtuigd? Dit zal in ieder geval één van mijn streefdoelen zijn.
Wat de verenigde Naties betreft is het afwachten en ook Olaf komt nu even om de hoek kijken, waardoor ik waarschijnlijk ook daar zal meedingen voor de openstaande vacatures.
Het is nog even aftasten hoe interessant het budgettair is, maar één ding zou meegenomen zijn en dat is dat het Duty Station Brussel zou zijn.
Binnen enkele weken sta ik al terug op de eigen heimat voor een verdiende home leave van 11 dagen en ook de kerst en nieuw zal ik met mijn familie kunnen doorbrengen.
Wat voor een groot percentage een gok was, blijkt uiteindelijk meer en meer een berekende keuze die in feite de toekomst van mezelf en mijn naasten zal verzekeren.
Wanneer men van elkaar verwijderd wordt is het even aftasten, voor beiden, hoe met deze nieuwe situatie om te gaan. Uiteindelijk blijkt het verstand toch de bovenhand te halen en ben je aan onze leeftijd bereid om er echt voor te gaan en er dit ongemak bij te nemen.
Het weerzien is telkens fantastisch en het feit dat je iedere keer een relatief vaste datum hebt om naar uit te kijken, doet de tijd gewoon voorbijvliegen.
Voor je het weet kan je weeral naar huis toe, of kan er iemand voor enkele weken oversteken.
Het werk op zich slorpt je volledig op, waardoor je echt de indruk hebt dat de dagen veel te kort zijn. Maar het is wel fantastisch te moeten ervaren, wat er zoal voor je is weggelegd, zolang je maar vooruit blijft kijken en positief blijft denken.
Het doet me bovendien plezier van af en toe wat mail uit belgenland te krijgen en zo eens te vernemen hoe alles reilt en zeilt aan het thuisfront. Zo ben ik al verrast geweest van wie ik mail krijg en ook al ontgoocheld geweest van wie ik geen mail krijg. Maar dat is nu eenmaal het leven. In ieder geval, denk nooit dat een mail zou storend zijn, wel integendeel geeft hij je het gevoel dat je ergens ver weg nog niet vergeten bent.
Voor hen die ook graag bestemmeling willen worden van mijn wedervaren; kan ik enkel de huidige bestemmelingen laten lobbyen naar nieuwe emailadressen.
Intussen heb ik een nieuwe vriend in huis genomen, die er ook voor zorgt dat mijn avonden minder eenzaam zijn en eveneens dat mijn wasmachine momenteel iets meer aan bod komt om eens een toerke te draaien.
Zijn naam is Vranac, genaamd naar de bekendste rode wijn in Servië en Montenegro, en in feite “zwart paard” betekent. Zijn pedigree of stamboom zoals wij dat zeggen, leert ons dat hij afstamt van een vader die menig internationale prijzen heeft gewonnen en ook moeder van uitstekende raskwaliteit is. Zo kan ik mij ook op het pad van de Dog shows begeven moest ik daar ooit zin in hebben. Ik twijfel daar sterk aan momenteel, doch in het leven weet je nooit. Het betreft een Duitse Jacht Terriër die in de lijst staat van de kleine honden, doch eerder volgens mij in de middelgrote zou thuishoren.
Hij is nog puppie, vandaar de wasmachine you know?, en is pas geboren op 06/07/2005. Volgens zijn stamboom noemt hij eindelijk Babylon, doch dit is stamboomprocedure en geldt enkel als je eventueel aan wedstrijden zou deelnemen of u op de kweekmarkt zou storten.
Vandaar spreek ik hem af en toe aan met Vranac Babylon Laporte, zo dat hij weet dat hij momenteel de jongste is van de familie en de hiërarchie moet respecteren.
In ieder geval blijft het aanbod geldig voor mijn vrienden die eventueel zich zouden geroepen voelen om eens over te steken.
Vergeet echter niet van te reserveren, want momenteel zijn er al enkele plaatsjes gereserveerd door familie.
En nogmaals:
U kunt me verder privé bereiken op de e-mail adressen martin.laporte@telenet.be en marbob10@hotmail.com . Op mijn werk martin.laporte@osce.org is de mailbox zeer beperkt in grootte, waardoor ik wil vragen van dit adres niet te gebruiken voor de klassieke powerpointjes. Alle gewone berichten vormen dus geen probleem!
Nogmaals mijn telefoonnummers:
1. bureel: (+381) 11 3606 280
2. gsm: (+381) 63 334 072
Bijkomende informatie voor hen die reeds thuis zijn op de Skype Markt, mijn Skypenaam is corleone1959. Via deze weg kan onbeperkt gratis worden gebeld via het internet! Een nieuwe maar verbluffende uitvinding.
Voor hen die overwegen mij te komen bezoeken is er dus altijd slaapmogelijkheid en vervoer!
Ik hou jullie op de hoogte van de verdere ontwikkelingen.
Aarzel nooit om mij te contacteren, hetzij via mail, hetzij telefonisch. Het doet altijd deugd van eens een Nederlands babbelke te kunnen doen als je tegenwoordig altijd in het Engels bezig bent.
Tot volgend schrijven en hou je taai in Belgenland,
Martin,
P.S. Tot slot nog een fotootje van mijn nieuwe vriend.
29 augustus 2005
Brief 2 aan het thuisfront
Beste Familieleden, collega’s, vrienden en kennissen,
Mijn eerder schrijven richtte zich aanvankelijk tot een beperktere groep om reden dat ik nog mijn adresboek moest aanpassen en de bestemmelingen moest groeperen.
Ik zat toen volop in mijn Global Orientation Program in Wenen en had ik dus weinig tijd daartoe. Zoveel viel er dan immers ook nog niet te vertellen.
Intussen vallen alle puzzelstukjes stilletjes in elkaar en krijgen we zicht op de situatie hier in Belgrado.
Vooreerst moet ik zeggen hoe aangenaam verrast ik ben met de warme ontvangst die mij hier te beurt viel. Zowel baas als personeel zijn hier zo innemend en behulpzaam, dat je er ontroerd zou van worden; zeker als je net een Lebrun-tijdperk achter de rug hebt.
Ik zit dus in het Law and Enforcement Department en maak deel uit van de Accountability Program Unit. Als External Oversight Adviser, was het aanvankelijk de bedoeling om deze rol te vervullen voor zowel het Accountability Program als voor het Community Policing Program.
Intussen hebben er zich wat wijzigen opgedrongen, waardoor mijn huidige functie met ingang van 01 jan 2006 wordt geschrapt. Onze baas was van mening dat External Oversight meer voor het Departement Democratization van toepassing was, dan voor ons.
U zal zich afvragen of dit wil zeggen dat het binnen 5 maand hier voor mij gedaan is. Natuurlijk niet, wel integendeel.
Na diverse gesprekken heeft onze grote baas mij de functie aangeboden van Accountability Program Manager. Mijn taak zou er dan in bestaan om rechtstreeks programma’s te ontwikkelen die tegemoet komen aan de strijd tegen de corruptie binnen de politiediensten.
In principe wordt deze aanstelling bevestigd nadat hij terug is uit verlof rond 20 aug. a.s.
In deze functie heb ik een jaarbudget en kan ik naast het voostellen van programma’s, experten uitnodigen uit het buitenland, cursussen organiseren, seminaries, studybezoeken in het buitenland, extra geld ronselen via de ambassadeurs van de lidstaten, enz… Kortom een prachtige job. Ik kijk er echt naar uit om te kunnen starten.
Ik ben aangekomen tijdens het reces van regering,parlement en rechterlijke instanties, waardoor ruimschoots de tijd voorhanden is om beetje bij beetje te gewennen aan de nieuwe werkomgeving. Alles ligt als het ware stil en voor september gebeurt er dus weinig of niets.
Over de leefomstandigheden en mentaliteit hier valt inderdaad het een en ander te zeggen, gelet op het feit dat deze danig verschillend zijn dan die bij ons.
Vooreerst is het hier spotgoedkoop gelet op het feit dat de levensstandaard hier veel lager is dan bij ons. Als ik jullie zeg dat een politieman in uniform, hooguit 200 à 250 €/maand verdient, dan weet u het wel zeker.
Het probleem is hier dat de economie dermate slecht draait en dat de werkloosheid zeer hoog is. De meeste mensen combineren hier 2 of 3 banen, wat het zwarte circuit natuurlijk enorme proporties doet aannemen.
Ze komen uit een communistisch systeem en hebben duidelijk nog heel veel werk alvorens ze de Europese standaard zullen benaderen, laat staan te evenaren.
Privé heb ik een prachtige flat gevonden van 120 m2 grootte die bestaat uit 2 grote slaapkamers, 1 grote living, een keuken, een badkamer en een hall. Voor mijn woning heb ik voortuin en oprit die gelegen is achter een grote schuifpoort die kan afgesloten worden. Gelet op de temperaturen van de laatste weken heb ik mij een zwembadje aangeschaft van 3,5 x 1,5 m en dit heeft al serieus zijn geld opgebracht. Een vijftal dagen hebben de temperaturen geschommeld tussen 38 en 42° C; ik moet er dus geen tekening van maken zeker.
Reactie van de grote baas van de missie, Ambassadeur Massari, was dan ook zeer welkom. Het personeel mag voor de ganse maand augustus enkel maar werken tussen 08.30 en 15.30 uur gezien de hoge temperaturen! En zeggen dat nochtans alle bureaus met airco zijn uitgerust en overal frisse waterfonteintjes aanwezig zijn om onze dorst te lessen!
Zo ziet u maar dat voor mensen als onzen Bernard hier zeker geen plaats zou zijn. Ik probeer zo weinig mogelijk aan die man te denken, doch kan het niet laten telkens als ik moet vaststellen hoe een dienst wel kan worden geleid. Dan denk je telkens, hoe is het mogelijk dat er toch zo’n prutsers aan het hoofd van een dienst worden geplaatst.
U zult zich afvragen of mijn volledige toekomst is weggelegd om hier oud te worden? Ik weet het niet. Zoals ik u eerder had verteld, had ik ook gepostuleerd voor verschillende bedieningen bij de Verenigde Naties, alles onder de noemer van “Investigator”.
Woensdag a.s. vlieg ik al naar Wenen voor een interview dienaangaande. Hoe ik het ervan af zal brengen is een andere vraag natuurlijk, maar in ieder geval is het voor een job die perfect past bij ons profiel van Federaal onderzoeker met internationale ervaring. Ik zou aan meerdere duty stations verbonden zijn, waaronder aan de UN missie’s in Afrika (Liberia, Rwanda, Uganda, Somalie, Congo, Mozambique, Chad, Libië en Angola) en aan die in Haïti (Caraiben) Gelet op het feit dat UN nog veel beter betaalt dan OSCE, en dat bovendien de plaats contracted is ipv seconded, zal ik dus nog moeilijke momenten hebben om te beslissen hoe ik mijn verdere carrière wil uitbouwen, mocht het zijn dat ik mij weet te plaatsen natuurlijk.
In ieder geval ben ik door het kleine poortje geraakt dat Europa en meer heet, en gaat voor mij een totaal nieuwe wereld open waar de kansen, althans nu, voor het grijpen liggen. Voor elkeen onder u die ook maar enige ambitie heeft en die weg wil uit het schrikbewind in KORTRIJK, kan ik alleen maar adviseren om ervoor te gaan. Met het systeem van “verlof voor een opdracht van Algemeen belang” riskeer je immers niets.
Ge moet het daarvoor niet altijd zo ver gaan zoeken als ik doe. Den Haag en Wenen zijn belange zo ver niet en hebben heel dikwijls plaatsen vacant. Zij betalen heel royaal! Dus niet twijfelen als uw sociale toestand dergelijke ambitie toelaat.
Hooguit veertien dagen na mijn vertrek stond ik al terug thuis omdat mijn baas vond dat ik gerust wat verlof op voorhand kon nemen. Hij is namelijk van oordeel dat je eerst voor 100% uw privéproblemen moet oplossen alvorens je u kan focussen op je werk. Daarom kreeg ik de kans om vlug mijn auto te komen ophalen in België en van de gelegenheid gebruik te maken om mijn vrouwtje en dochter mee te brengen.
Wanneer ze vetrekken eind volgende week, verwacht ik nog mijn zoons om beurt voor een week, waardoor ik maar weinig alleen zit tot hiertoe.
In ieder geval blijft het aanbod geldig voor mijn vrienden die eventueel zich zouden geroepen voelen om eens over te steken. Naast mijn eigen slaapplaats kan ik zeker nog 4 personen een bed aanbieden en dan is er nog heel veel plaats voor luchtmatrastoeristen. Een vliegticket hierheen kost rond de 300 € heen en terug, soms iets goedkoper indien je genoeg op voorhand je ticket bestelt.
Vergeet echter niet van te reserveren, want momenteel zijn er al enkele plaatsjes gereserveerd door familie.
En nog:
U kunt me verder privé bereiken op de e-mail adressen martin.laporte@telenet.be en marbob10@hotmail.com . Op mijn werk is de mailbox zeer beperkt in grootte, waardoor ik wil vragen van dit adres niet te gebruiken voor de klassieke powerpoinjtes: martin.laporte@osce.org .
Mijn telefoonnummers:
1. bureel: (+381) 11 3606 280
2. gsm: (+381) 63 334 072
Gelet op het feit dat ik deze mail niet heb kunnen versturen op tijd zoals ik had gehoopt is er intussen weeral wat tijd verstreken en meer nieuws te vertellen, dat ik je ineens wil meegeven.
Mijn vrouwtje en dochter is inmiddels sedert gisteren naar huis en het doet me echt raar van weer alleen te zijn. Met enkel positieve gedachten zullen we er ons echter terug doorslaan en de draad weer opnemen.
Woensdag 10/08/05 heb ik dus inmiddels mijn proeven gedaan bij de UN. Dinsdagavond ben ik met door hen betaalde tickets naar Wenen gevlogen en ben ik Woensdagavond teruggekeerd naar mijn stek in Belgrado.
Na het vervullen van de administratieve rompslomp om uw dossier aan te maken, heb ik een interview gehad van 1.15 uur met twee supervisors. Het gesprek ging over van alles en nog wat; over vooral uw professionele background, uw ervaringen, uw doelstellingen in het leven en zeker naar een bediening toe bij de UN. Het bleek in ieder geval al een positief punt dat ik al voor een stuk verder sta dan vroeger door mijn huidige bediening bij de OSCE, die in feite ook kadert in Internal Oversight (intern toezicht – controle als je wilt)
Voorts over mijn zwakke en sterke punten en mijn idee over overleven in barre omstandigheden.
Ik hou een goed gevoel over aan dit gesprek en denk wat dat betreft dat ik in hun smaak viel. We zullen zien. Er blijken heel wat kandidaten te zijn en ze nemen er momenteel maar 2 per dag voor interview en andere testen.
Mijn tegenkandidaat was uit Bombay, die volgens mij heel gebrekkig Engels praatte. Ik denk niet dat die man zal worden weerhouden, maar op dit hoge politieke niveau weet je immers nooit. Evenredigheid tussen lidstaten, voorspraak, ik moet er geen tekeningske bij maken zeker? Ik zal dus ook een portie geluk nodig hebben als het zover is.
Na het interview werd ik naar een computerzaal geleid waar ik helemaal alleen moest plaatsnemen en waar de secretaresse voor mij een computer opstartte.
Ik kreeg van haar een tweetal grote klasseurs met UN regelgeving en dan nog een pakje losse bladen met errata’s.
Vervolgens gaf ze me een diskette en vroeg ze mijn werk op te slaag om op het einde van de dag te kunnen afprinten.
Dan pas kreeg ik mijn opgave: 3 cases waaronder 1 volledige theoritische benadering ivm interne reglementen; wat kan er en wat kan er niet, enz…
Ik vroeg haar hoe het zou vergaan rond de middag en waar ik zou aan een lunch geraken. Ze zij me beleefd dat ze uit ervaring met vorige kandidaten wist dat er wellicht geen tijd zou zijn om een lunch te nemen, omdat iedereen zijn opdrachten nauwelijks rondkreeg tegen 17.3O uur?????
Ge moogt twee keer raden, juist, geen eten en einde opdracht om 17.15 uur. Dermate psychisch afgepeigerd dat ik het zelfs niet meer zag zitten om nog eens te herlezen.
Het was niet van de poes en ik verzeker je dat het niet eenvoudig is als je u een weg moet banen door een enorme documentatie die dan nog in een andere taal is dan je moedertaal en soms zo technisch dat je dikwijls de zinnen tweemaal moet herlezen om ze echt te begrijpen.
Resultaat? Ik zou het niet weten. Ik denk dat ik alles behoorlijk heb kunnen oplossen, doch het blijft afwachten. Resultaten worden pas verwacht eind september, als alle kandidaten zijn gepasseerd en wanneer wordt beslist wie een kans krijgt of wie uit de boot valt.
Daarna vlug een taxi, naar de luchthaven, vlug de vlieger naar Belgrado, naar vrouw en kind die op me zaten te wachten.
Inmiddels heb ik ook mijn jeep, die ik mij heb aangeschaft tijdens mijn terugreis, ingevoerd in Servië en is hij intussen ingeschreven op “mission”platen die hier ook rondrijden met CD-stikker en onder deze voorwaarden. Mijn nummerplaat zal zijn BG2005 111- M – OO7 (Martin dubble O seven…) en zullen mij waarschijnlijk maandag a.s. worden afgeleverd.
Ik vind het in ieder geval een profijtig systeem; voor 230 € op jaarbasis is alles betaald, verzekering burgerlijke aansprakelijkheid + taksen. Daarnaast verschaft je werkgever je gratis een omnium voor alles wat waardevols in uw bezit is. In mijn geval dus auto, laptop en gps systeem. Voorts heeft deze plaat je ook recht om fuel bons te kopen en die betaal ik hier ongeveer 47 € voor 100 liter diesel (bonnentjes van 20 liter). Reken dus zelf uit, goedkoop niet?
Voor hen die overwegen mij te komen bezoeken is er dus altijd slaapmogelijkheid en vervoer!
Ik hou jullie op de hoogte van de verdere ontwikkelingen.
Aarzel nooit om mij te contacteren, hetzij via mail, hetzij telefonisch. Het doet altijd deugd van eens een Nederlands babbelke te kunnen doen als je tegenwoordig altijd in het Engels bezig bent.
Tot volgend schrijven en hou je taai in Belgenland,
Martin
Mijn eerder schrijven richtte zich aanvankelijk tot een beperktere groep om reden dat ik nog mijn adresboek moest aanpassen en de bestemmelingen moest groeperen.
Ik zat toen volop in mijn Global Orientation Program in Wenen en had ik dus weinig tijd daartoe. Zoveel viel er dan immers ook nog niet te vertellen.
Intussen vallen alle puzzelstukjes stilletjes in elkaar en krijgen we zicht op de situatie hier in Belgrado.
Vooreerst moet ik zeggen hoe aangenaam verrast ik ben met de warme ontvangst die mij hier te beurt viel. Zowel baas als personeel zijn hier zo innemend en behulpzaam, dat je er ontroerd zou van worden; zeker als je net een Lebrun-tijdperk achter de rug hebt.
Ik zit dus in het Law and Enforcement Department en maak deel uit van de Accountability Program Unit. Als External Oversight Adviser, was het aanvankelijk de bedoeling om deze rol te vervullen voor zowel het Accountability Program als voor het Community Policing Program.
Intussen hebben er zich wat wijzigen opgedrongen, waardoor mijn huidige functie met ingang van 01 jan 2006 wordt geschrapt. Onze baas was van mening dat External Oversight meer voor het Departement Democratization van toepassing was, dan voor ons.
U zal zich afvragen of dit wil zeggen dat het binnen 5 maand hier voor mij gedaan is. Natuurlijk niet, wel integendeel.
Na diverse gesprekken heeft onze grote baas mij de functie aangeboden van Accountability Program Manager. Mijn taak zou er dan in bestaan om rechtstreeks programma’s te ontwikkelen die tegemoet komen aan de strijd tegen de corruptie binnen de politiediensten.
In principe wordt deze aanstelling bevestigd nadat hij terug is uit verlof rond 20 aug. a.s.
In deze functie heb ik een jaarbudget en kan ik naast het voostellen van programma’s, experten uitnodigen uit het buitenland, cursussen organiseren, seminaries, studybezoeken in het buitenland, extra geld ronselen via de ambassadeurs van de lidstaten, enz… Kortom een prachtige job. Ik kijk er echt naar uit om te kunnen starten.
Ik ben aangekomen tijdens het reces van regering,parlement en rechterlijke instanties, waardoor ruimschoots de tijd voorhanden is om beetje bij beetje te gewennen aan de nieuwe werkomgeving. Alles ligt als het ware stil en voor september gebeurt er dus weinig of niets.
Over de leefomstandigheden en mentaliteit hier valt inderdaad het een en ander te zeggen, gelet op het feit dat deze danig verschillend zijn dan die bij ons.
Vooreerst is het hier spotgoedkoop gelet op het feit dat de levensstandaard hier veel lager is dan bij ons. Als ik jullie zeg dat een politieman in uniform, hooguit 200 à 250 €/maand verdient, dan weet u het wel zeker.
Het probleem is hier dat de economie dermate slecht draait en dat de werkloosheid zeer hoog is. De meeste mensen combineren hier 2 of 3 banen, wat het zwarte circuit natuurlijk enorme proporties doet aannemen.
Ze komen uit een communistisch systeem en hebben duidelijk nog heel veel werk alvorens ze de Europese standaard zullen benaderen, laat staan te evenaren.
Privé heb ik een prachtige flat gevonden van 120 m2 grootte die bestaat uit 2 grote slaapkamers, 1 grote living, een keuken, een badkamer en een hall. Voor mijn woning heb ik voortuin en oprit die gelegen is achter een grote schuifpoort die kan afgesloten worden. Gelet op de temperaturen van de laatste weken heb ik mij een zwembadje aangeschaft van 3,5 x 1,5 m en dit heeft al serieus zijn geld opgebracht. Een vijftal dagen hebben de temperaturen geschommeld tussen 38 en 42° C; ik moet er dus geen tekening van maken zeker.
Reactie van de grote baas van de missie, Ambassadeur Massari, was dan ook zeer welkom. Het personeel mag voor de ganse maand augustus enkel maar werken tussen 08.30 en 15.30 uur gezien de hoge temperaturen! En zeggen dat nochtans alle bureaus met airco zijn uitgerust en overal frisse waterfonteintjes aanwezig zijn om onze dorst te lessen!
Zo ziet u maar dat voor mensen als onzen Bernard hier zeker geen plaats zou zijn. Ik probeer zo weinig mogelijk aan die man te denken, doch kan het niet laten telkens als ik moet vaststellen hoe een dienst wel kan worden geleid. Dan denk je telkens, hoe is het mogelijk dat er toch zo’n prutsers aan het hoofd van een dienst worden geplaatst.
U zult zich afvragen of mijn volledige toekomst is weggelegd om hier oud te worden? Ik weet het niet. Zoals ik u eerder had verteld, had ik ook gepostuleerd voor verschillende bedieningen bij de Verenigde Naties, alles onder de noemer van “Investigator”.
Woensdag a.s. vlieg ik al naar Wenen voor een interview dienaangaande. Hoe ik het ervan af zal brengen is een andere vraag natuurlijk, maar in ieder geval is het voor een job die perfect past bij ons profiel van Federaal onderzoeker met internationale ervaring. Ik zou aan meerdere duty stations verbonden zijn, waaronder aan de UN missie’s in Afrika (Liberia, Rwanda, Uganda, Somalie, Congo, Mozambique, Chad, Libië en Angola) en aan die in Haïti (Caraiben) Gelet op het feit dat UN nog veel beter betaalt dan OSCE, en dat bovendien de plaats contracted is ipv seconded, zal ik dus nog moeilijke momenten hebben om te beslissen hoe ik mijn verdere carrière wil uitbouwen, mocht het zijn dat ik mij weet te plaatsen natuurlijk.
In ieder geval ben ik door het kleine poortje geraakt dat Europa en meer heet, en gaat voor mij een totaal nieuwe wereld open waar de kansen, althans nu, voor het grijpen liggen. Voor elkeen onder u die ook maar enige ambitie heeft en die weg wil uit het schrikbewind in KORTRIJK, kan ik alleen maar adviseren om ervoor te gaan. Met het systeem van “verlof voor een opdracht van Algemeen belang” riskeer je immers niets.
Ge moet het daarvoor niet altijd zo ver gaan zoeken als ik doe. Den Haag en Wenen zijn belange zo ver niet en hebben heel dikwijls plaatsen vacant. Zij betalen heel royaal! Dus niet twijfelen als uw sociale toestand dergelijke ambitie toelaat.
Hooguit veertien dagen na mijn vertrek stond ik al terug thuis omdat mijn baas vond dat ik gerust wat verlof op voorhand kon nemen. Hij is namelijk van oordeel dat je eerst voor 100% uw privéproblemen moet oplossen alvorens je u kan focussen op je werk. Daarom kreeg ik de kans om vlug mijn auto te komen ophalen in België en van de gelegenheid gebruik te maken om mijn vrouwtje en dochter mee te brengen.
Wanneer ze vetrekken eind volgende week, verwacht ik nog mijn zoons om beurt voor een week, waardoor ik maar weinig alleen zit tot hiertoe.
In ieder geval blijft het aanbod geldig voor mijn vrienden die eventueel zich zouden geroepen voelen om eens over te steken. Naast mijn eigen slaapplaats kan ik zeker nog 4 personen een bed aanbieden en dan is er nog heel veel plaats voor luchtmatrastoeristen. Een vliegticket hierheen kost rond de 300 € heen en terug, soms iets goedkoper indien je genoeg op voorhand je ticket bestelt.
Vergeet echter niet van te reserveren, want momenteel zijn er al enkele plaatsjes gereserveerd door familie.
En nog:
U kunt me verder privé bereiken op de e-mail adressen martin.laporte@telenet.be en marbob10@hotmail.com . Op mijn werk is de mailbox zeer beperkt in grootte, waardoor ik wil vragen van dit adres niet te gebruiken voor de klassieke powerpoinjtes: martin.laporte@osce.org .
Mijn telefoonnummers:
1. bureel: (+381) 11 3606 280
2. gsm: (+381) 63 334 072
Gelet op het feit dat ik deze mail niet heb kunnen versturen op tijd zoals ik had gehoopt is er intussen weeral wat tijd verstreken en meer nieuws te vertellen, dat ik je ineens wil meegeven.
Mijn vrouwtje en dochter is inmiddels sedert gisteren naar huis en het doet me echt raar van weer alleen te zijn. Met enkel positieve gedachten zullen we er ons echter terug doorslaan en de draad weer opnemen.
Woensdag 10/08/05 heb ik dus inmiddels mijn proeven gedaan bij de UN. Dinsdagavond ben ik met door hen betaalde tickets naar Wenen gevlogen en ben ik Woensdagavond teruggekeerd naar mijn stek in Belgrado.
Na het vervullen van de administratieve rompslomp om uw dossier aan te maken, heb ik een interview gehad van 1.15 uur met twee supervisors. Het gesprek ging over van alles en nog wat; over vooral uw professionele background, uw ervaringen, uw doelstellingen in het leven en zeker naar een bediening toe bij de UN. Het bleek in ieder geval al een positief punt dat ik al voor een stuk verder sta dan vroeger door mijn huidige bediening bij de OSCE, die in feite ook kadert in Internal Oversight (intern toezicht – controle als je wilt)
Voorts over mijn zwakke en sterke punten en mijn idee over overleven in barre omstandigheden.
Ik hou een goed gevoel over aan dit gesprek en denk wat dat betreft dat ik in hun smaak viel. We zullen zien. Er blijken heel wat kandidaten te zijn en ze nemen er momenteel maar 2 per dag voor interview en andere testen.
Mijn tegenkandidaat was uit Bombay, die volgens mij heel gebrekkig Engels praatte. Ik denk niet dat die man zal worden weerhouden, maar op dit hoge politieke niveau weet je immers nooit. Evenredigheid tussen lidstaten, voorspraak, ik moet er geen tekeningske bij maken zeker? Ik zal dus ook een portie geluk nodig hebben als het zover is.
Na het interview werd ik naar een computerzaal geleid waar ik helemaal alleen moest plaatsnemen en waar de secretaresse voor mij een computer opstartte.
Ik kreeg van haar een tweetal grote klasseurs met UN regelgeving en dan nog een pakje losse bladen met errata’s.
Vervolgens gaf ze me een diskette en vroeg ze mijn werk op te slaag om op het einde van de dag te kunnen afprinten.
Dan pas kreeg ik mijn opgave: 3 cases waaronder 1 volledige theoritische benadering ivm interne reglementen; wat kan er en wat kan er niet, enz…
Ik vroeg haar hoe het zou vergaan rond de middag en waar ik zou aan een lunch geraken. Ze zij me beleefd dat ze uit ervaring met vorige kandidaten wist dat er wellicht geen tijd zou zijn om een lunch te nemen, omdat iedereen zijn opdrachten nauwelijks rondkreeg tegen 17.3O uur?????
Ge moogt twee keer raden, juist, geen eten en einde opdracht om 17.15 uur. Dermate psychisch afgepeigerd dat ik het zelfs niet meer zag zitten om nog eens te herlezen.
Het was niet van de poes en ik verzeker je dat het niet eenvoudig is als je u een weg moet banen door een enorme documentatie die dan nog in een andere taal is dan je moedertaal en soms zo technisch dat je dikwijls de zinnen tweemaal moet herlezen om ze echt te begrijpen.
Resultaat? Ik zou het niet weten. Ik denk dat ik alles behoorlijk heb kunnen oplossen, doch het blijft afwachten. Resultaten worden pas verwacht eind september, als alle kandidaten zijn gepasseerd en wanneer wordt beslist wie een kans krijgt of wie uit de boot valt.
Daarna vlug een taxi, naar de luchthaven, vlug de vlieger naar Belgrado, naar vrouw en kind die op me zaten te wachten.
Inmiddels heb ik ook mijn jeep, die ik mij heb aangeschaft tijdens mijn terugreis, ingevoerd in Servië en is hij intussen ingeschreven op “mission”platen die hier ook rondrijden met CD-stikker en onder deze voorwaarden. Mijn nummerplaat zal zijn BG2005 111- M – OO7 (Martin dubble O seven…) en zullen mij waarschijnlijk maandag a.s. worden afgeleverd.
Ik vind het in ieder geval een profijtig systeem; voor 230 € op jaarbasis is alles betaald, verzekering burgerlijke aansprakelijkheid + taksen. Daarnaast verschaft je werkgever je gratis een omnium voor alles wat waardevols in uw bezit is. In mijn geval dus auto, laptop en gps systeem. Voorts heeft deze plaat je ook recht om fuel bons te kopen en die betaal ik hier ongeveer 47 € voor 100 liter diesel (bonnentjes van 20 liter). Reken dus zelf uit, goedkoop niet?
Voor hen die overwegen mij te komen bezoeken is er dus altijd slaapmogelijkheid en vervoer!
Ik hou jullie op de hoogte van de verdere ontwikkelingen.
Aarzel nooit om mij te contacteren, hetzij via mail, hetzij telefonisch. Het doet altijd deugd van eens een Nederlands babbelke te kunnen doen als je tegenwoordig altijd in het Engels bezig bent.
Tot volgend schrijven en hou je taai in Belgenland,
Martin
08 juli 2005
Brief 1 aan het thuisfront
Beste vrienden,
Mijn week van opleiding zit er op en ik moet zeggen dat het interessant was en vooral een rijke ervaring. Er zaten immers ook 2 Ambassadeurs in de klas wat er op wijst, eenmaal je door de deur naar de Europese instanties geraakt, je met allerlei soorten mensen in contact komt.
Het was een allegaartje van nationaliteiten (Moldavië, Armenië, Canada, Australië, Amerika, Frankrijk, Duitsland) …en ik was het enige Belgje.
In feite bestond de opleiding uit een globaal oriëntatieprogramma teneinde de organisatie te leren kennen, hoe ze wordt bestuurd en vooral wat er van haar leden wordt verwacht.
Wenen is een prachtige stad en spijtig genoeg heb ik niet de tijd om eens de toerist uit te hangen. De dagen waren zwaar en duurden telkens tot 18.00 uur. Daarna nog een half uurtje stappen tot aan het hotel, en dan weet je dat er nog wat moet gestudeerd worden. Veel vrije tijd was er dus niet.
Morgen vlieg ik rond de middag door naar Belgrado waar mijn nieuwe job wacht. Intussen is er blijkbaar nog een mouwtje aangebreid en bestaat mijn functie niet alleen meer uit de externe controle op de uit te voeren programma’s door de diverse autoriteiten, doch zal ik blijkbaar ook verantwoordelijk zijn voor de fameuze “internal affairs”.
Intussen werd ik door onze Abassadeur ontvangen op de Belgische ambassade in Wenen teneinde mij geluk te wensen.
Deze namiddag kreeg ik een telefoontje van de dienst personeel (de Servische Caroline), om mij mee te delen dat ik wordt afgehaald aan de luchthaven en dat er logies werden voorzien. Dit in afwachting tot ik zelf iets heb gezocht om te wonen.
De echte uitdaging start dus morgen en in de loop van volgende week stuur ik nog wel een mailtje om jullie op de hoogte te houden van mijn nieuwe gegevens. In ieder geval blijft mijn e-mail adres martin.laporte@telenet.be en marbob10@hotmail.com van toepassing, omdat mijn professioneel e-mail adres dat ik zal krijgen, zal werken met een zeer beperkte mailbox. D.W.Z. dat mijn e-mailadres op het werk, zeker niet zal kunnen gebruikt worden voor allerlei powerpointjes naar toe te sturen.
Iedereen onder u die op mijn drink was, heeft mogen kennis nemen van de ultieme natrap van den Bernard, door mij nog een functioneringsnota te maken precies op de dag van mijn afscheid.
Ik heb inmiddels een verweerschrift gemaakt, dat via de nodige kanalen zijn bestemming zal krijgen.
Gelet op het feit dat jullie hebben kunnen genieten van mijn functioneringsnota, laat ik jullie ook genieten van mijn verweerschrift.
Het ga jullie goed en bij leven en welzijn, tot binnenkort.
Martin
Mijn week van opleiding zit er op en ik moet zeggen dat het interessant was en vooral een rijke ervaring. Er zaten immers ook 2 Ambassadeurs in de klas wat er op wijst, eenmaal je door de deur naar de Europese instanties geraakt, je met allerlei soorten mensen in contact komt.
Het was een allegaartje van nationaliteiten (Moldavië, Armenië, Canada, Australië, Amerika, Frankrijk, Duitsland) …en ik was het enige Belgje.
In feite bestond de opleiding uit een globaal oriëntatieprogramma teneinde de organisatie te leren kennen, hoe ze wordt bestuurd en vooral wat er van haar leden wordt verwacht.
Wenen is een prachtige stad en spijtig genoeg heb ik niet de tijd om eens de toerist uit te hangen. De dagen waren zwaar en duurden telkens tot 18.00 uur. Daarna nog een half uurtje stappen tot aan het hotel, en dan weet je dat er nog wat moet gestudeerd worden. Veel vrije tijd was er dus niet.
Morgen vlieg ik rond de middag door naar Belgrado waar mijn nieuwe job wacht. Intussen is er blijkbaar nog een mouwtje aangebreid en bestaat mijn functie niet alleen meer uit de externe controle op de uit te voeren programma’s door de diverse autoriteiten, doch zal ik blijkbaar ook verantwoordelijk zijn voor de fameuze “internal affairs”.
Intussen werd ik door onze Abassadeur ontvangen op de Belgische ambassade in Wenen teneinde mij geluk te wensen.
Deze namiddag kreeg ik een telefoontje van de dienst personeel (de Servische Caroline), om mij mee te delen dat ik wordt afgehaald aan de luchthaven en dat er logies werden voorzien. Dit in afwachting tot ik zelf iets heb gezocht om te wonen.
De echte uitdaging start dus morgen en in de loop van volgende week stuur ik nog wel een mailtje om jullie op de hoogte te houden van mijn nieuwe gegevens. In ieder geval blijft mijn e-mail adres martin.laporte@telenet.be en marbob10@hotmail.com van toepassing, omdat mijn professioneel e-mail adres dat ik zal krijgen, zal werken met een zeer beperkte mailbox. D.W.Z. dat mijn e-mailadres op het werk, zeker niet zal kunnen gebruikt worden voor allerlei powerpointjes naar toe te sturen.
Iedereen onder u die op mijn drink was, heeft mogen kennis nemen van de ultieme natrap van den Bernard, door mij nog een functioneringsnota te maken precies op de dag van mijn afscheid.
Ik heb inmiddels een verweerschrift gemaakt, dat via de nodige kanalen zijn bestemming zal krijgen.
Gelet op het feit dat jullie hebben kunnen genieten van mijn functioneringsnota, laat ik jullie ook genieten van mijn verweerschrift.
Het ga jullie goed en bij leven en welzijn, tot binnenkort.
Martin
Abonneren op:
Posts (Atom)
