5th hello from Belgrade

Beste Belgen,

Het is weeral een tijdje geleden dat ik nog van mij heb laten horen. De tijd is daarom meer dan rijp voor wat nieuws, hoewel het kort zal zijn deze keer.

Beroepshalve is het druk geweest, op privé vlak verrijkend door het bezoek van mijn vrouw en dochter vergezeld van goede vrienden tijdens de herfstvakantie.

Na mijn home leave in september heb ik weeral lessen geleerd. Mijn agenda was overvol en voor ik het wist waren mijn dagen om en mocht ik terug vertrekken.

Wat heb ik er vooral uit geleerd? Wel, dat men vooral moet prioriteiten stellen en zijn tijd goed moet indelen. Ik heb misschien 100 keer hetzelfde verhaal moeten vertellen en op zijn minst 1 x per dag op restaurantbezoek geweest, maar meestal 2 x. Van het goede teveel eigenlijk. Uiteindelijk ben je totaal uitgeblust en schreeuwt je lichaam naar wat rust. Op die manier vloog de tijd en moesten belangrijke zaken worden uitgesteld voor een volgend bezoek.

De laatste avond wat laat vertrokken naar de luchthaven en juist dan een ongeval en file op de grote ring. Daardoor net genoeg vertraging die me uiteindelijk mijn vliegtuig deed missen. Soit, er gebeuren ergere dingen in het leven. Dan maar het ticket herboekt (kosteloos nog wel!) en terug naar huis om de maandagmorgen vroeg terug naar Brussel Nationale Luchthaven te rijden. Gelukkig was er een zielsgenoot bereid om tweemaal voor mij het traject te overbruggen. Bij deze nogmaals bedankt brother. Deze keer wel op tijd dus en back to the Balkan.

Landen om 12.30 uur, de luchthaven verlaten om 13.00 uur en door onze chauffeurs die me opwachtte, dringend naar het werk gebracht. Om 16.00 uur belangrijke vergadering met de Head of Mission. Dus soms is het even stressen, maar overleven hebben we intussen wel geleerd.

Het leven gaat rustig zijn gangetje verder. Door het feit dat we hier veel zuidelijker zitten dan in België is het automatisch ook veel vroeger donker. De dagen gaan dus open en toe en voor we het weten kunnen we weer denken om eens naar huis te komen.

Intussen is het rennen tegen de klok om mijn stalgenoot “Vranac” zijn papieren in orde te krijgen zodat hij probleemloos voor de eerste keer naar België kan komen. Zijn bloedstaal is immers voor analyse opgestuurd naar een labo binnen de Europese unie en de hondsdolheid risicowaarde zal bepalend zijn voor het afleveren van een erkend attest dat hem moet toelaten om vrij binnen Europa te kunnen reizen. Als deze operatie niet slaagt, zal mijn dochter me dit waarschijnlijk nooit vergeven.

Intussen heb ik er verleden weekend ook mijn eerste grote binnenlandse privé trip opzitten. Samen met vrienden van vrienden, zo gaat dat hier, even via Bosnië Herzegovina tot aan de kust van Montenegro gereden, meerbepaald Kumbor, gelegen aan de prachtige baai van Kotor. Een 10 tal uren rijden en 560 km ver, terwijl genietend van schilderachtige panorama’s.

Het toerisme staat er in zijn kinderschoenen en komt slechts traag op gang. Onbegrijpelijk als je ziet hoe prachtig de streek er is. Bergen, zon, zee, prachtige lucht, verleden weekend nog 22° en mensen nog badend in de zee. Ik was er gelogeerd bij een 78-jarige dame Jelka, die zoals zo velen die daar wonen, in het zomerseizoen proberen een kamertje te verhuren en wat centjes bij te verdienen bovenop het pensioentje dat ze hebben van 150 € per maand.

Inderdaad, er is hier armoede of rijkdom. Een middenklasse bestaat hier niet. Haar woning op 10 meter van zee. Schilderachtig decor. De Russen hebben het intussen begrepen en proberen er alles op te kopen. Zo werd recent een krot verkocht voor 200.000 €. Onbegrijpelijk maar wellicht een goede investering. Het enige probleem voor de doorsnee toerist is de bereikbaarheid. Een snelweg moet je hier niet verwachten. Kleine, smalle en hobbelige wegen in overvloed, maar daar blijft het ook bij.

Vrienden uit België hadden me ook gevraagd om eens uit te kijken naar een lapje grond daar, wat in feite mede een doel was van de reis. Onder de 200 €/vierkante meter heb ik er geen gevonden en dan nog stukken van 500 m2 groot die enkel op deze grootte worden verkocht.

Het kalf is dus al verdronken zoals we zeggen. Geen zaken meer te doen nu. De Russen wassen er intussen hun geld wit en met de huidige wetgeving is dit ook niet moeilijk. Recent stond nog in de krant te lezen dat nog geen enkele veroordeling werd uitgesproken voor witwassen! We moeten er dus geen tekening van maken. Tegen de broer van de president, die hier ook prachtige eigendommen heeft in de baai, loopt een aanklacht voor sigaretten- en drugsmokkel. Zelfs de president zelf wordt aangeklaagd, maar niets beweegt hier. De mensen zijn zo’n toestanden gewoon.

Mijn confrater Vranac heeft er in ieder geval een prachtige tijd gehad. Zo heeft hij voor de eerste keer in zijn leven gezwommen. Negatief punt in deze zaak is het feit dat mijn digitaal fototoestel alle werking weigerde. Niets uit te krijgen en ook geen handelszaken die je zo maar konden helpen. Geen foto’s dus van deze prachtige herinneringen, spijtig, maar er zijn ergere dingen.

Voorts zijn er vooral overblijfselen van vestigingen, zowel uit de Turkse als uit de Spaanse en Hongaarse bezettingen die er zijn geweest. Ook nog tal van prachtige Orthodoxe Abdijen die zeker de moeite zijn om even te bezoeken.

Daarnaast leerde ik ook vooral bij, door Jelka te helpen bij haar Kiwi oogst. Zo heeft ze diverse planten staan die mede haar terras voorzien van een natuurlijke veranda en voor schaduw zorgen. Niet minder dan 800 kiwi’s werden geoogst en voor we eraan begonnen hadden we er nauwelijks 150 naar schatting geteld. Om maar te zeggen hoe ze binnen de grote bladeren van de plant verborgen hangen. We hebben er in ieder geval weer iemand mee gelukkig gemaakt en dat is ook niet onbelangrijk.

Gepakt en gezakt zijn we de zondagnamiddag dan terug vertrokken richting Belgrado en deze maal via Podgorica. Laat ons zeggen de hoofdstad van Montenegro. Eerst de veerboot om een stuk baai te overbruggen en vervolgens richting bergen. Achteraf bekeken een niet zo goede keuze. Zo hebben we uren aan een stuk op verharde ondergrond gereden waar de baan nog moest worden heraangelegd. We hebben uren verloren. Wat een kortere reis moest worden werd uiteindelijk een vermoeiende opdracht, zeker met de mist in de bergen, waardoor we pas op maandagmorgen omstreeks 04.30 uur weer in Belgrado waren.

Het was dus een inspanning die dag om op het werk wakker te blijven, maar sterk zoals we soms zijn, was ook dit een te nemen hindernis.

Intussen gaat het op het werk van druk naar drukker, maar daar hebben we uiteindelijk om gevraagd. We klagen niet.

We vissen intussen op Belgische wateren om experts naar hier te halen teneinde het personeel van Internal Affairs vervolmakingcursussen te geven en hopelijk kan ik daar bij een volgend schrijven meer op ingaan.

Voorts gaan we vermoedelijk een assessment doen van de politiecellen over gans Servië en dit samen met het MOI CPT (Ministry of Interior, Commission for Prevention of Torture), teneinde na te gaan of er een aangepast custody form kan in het leven worden geroepen die de bescherming zou moeten verzekeren van zowel Custody officer als van de aangehoudene. Voor het ogenblik gooien ze de mensen de bak in en is er geen of nauwelijks administratie. Te weten dat de wet hier 48 uur voorziet als voorlopige hechtenis zouden er dus op zijn minst wat registratie regelingen mogen getroffen worden. Naar verluid zouden vele cellen zelfs in dergelijke toestand zijn dat wij er nog geen huisdier zouden in onderbrengen. Ik kijk dus uit naar deze opdracht, maar we wachten nog even op het groene licht van de Minister.

Zo, dat was het dan weer. Hou je vooral taai in België en denk eraan dat je het er toch zo goed hebt.

Hopelijk kan ik jullie bij een volgend schrijven wat verder berichten over mijn ervaringen in de Balkan.

Tot wederhoren,

Martin