Hello again!

Beste Lezers,

Intussen moeten we terugkomen op het bericht dat Milosevic niet in Servië zou worden begraven omdat u allen via de media hebt kunnen volgen dat uiteindelijk een tussenoplossing werd gevonden door hem niet in Belgrado maar in zijn geboorteplaats Pozarevac te begraven, een 70 km van Belgrado. Dus toch in Servië en niet in Rusland zoals eerder voorspeld.

De gevreesde onlusten zijn uitgebleven en de doorsnee Serviër beschouwt dit weeral als iets dat zich in het verleden heeft voorgedaan. De moeite niet om er nog een gesprek aan te wijden.

Zonder de steun van zijn eigen radicale partij zou niemand gewonnen zijn gevonden om de organisatie van de begrafenis op zich te nemen. De vele toeschouwers, enkele tienduizenden, waren hoofdzakelijk ramptoeristen en niet noodzakelijk aanhangers van de man.
Dit hoofdstuk kan dus als afgesloten worden beschouwd.

Zoals beloofd probeer ik jullie wat op de hoogte te houden van mijn doen en laten en recent ben ik dus erop uit getrokken om samen met "the Commission for Monitoring the implementation of the Convention for the prevention of Torture of the Ministry of Interior" enkele politiekantoren te bezoeken, meerbepaald mbt de condities ivm de doorgangcellen. Ter dezer gelegenheid worden we dus ook geconfronteerd met de Servische GDA's en de omstandigheden waarin zij moeten werken; waar wordt verhoord en wat hun middelen zijn.

Ik kan jullie enkel vertellen dat we in België beschaamd zouden zijn als we het nog zouden aandurven om ons ongenoegen te uiten ivm een te kort aan middelen voor de uitvoering van onze taak nadat we kennis hebben van dergelijke situaties.

Hier moeten we op het terrein de klok ongeveer 30 jaar terugdraaien. Met uitzondering dat ze op het niveau van een GDA maximum 2 computers hebben waarvan één pentium 4 - eerste generatie, waar de ganse administratie op draait. De andere is sowieso een 286 processor verbonden aan een matrixprinter.

Gisteren was ik nog in Ruma in het Sremska Mitrovica Secreteriat. Den Bernardovic van daar liet mij zijn voertuigenpark zien waarmee zijne GDA het moet doen. Welgeteld 1 oude Yugo van 16 jaar oud hebben ze voor ongeveer 15 onderzoekers; dan nog een knalrode. Naast de beschikbare computer typt iedereen nog vlotjes op de oude olympia's die wij waarschijnlijk zo'n 20 jaar geleden op de vuilhoop gooiden.
De bureau's van de mannen, ook van de baas trouwens, waren onder het dak en hadden Servische V-luxen. Zo kunnen ze geen documenten op het bureau laten liggen om reden dat het met straaltjes binnenregent als er nog maar een klein vlaagske is. Zo zag er alle meubilair dermate slecht uit dat wij het zelfs niet zouden aandurven om het naar de kringloopwinkel te brengen. Gammel, kreupel, gescheurd, wankel, allemaal toepasselijk voor hetgeen ze ter beschikking hebben.

Ik denk dat we op dat vlak verwend zijn gezien ik me nog levendig herinner hoe we onze misnoegdheid uitten toen sommigen eerder dan anderen de eerste Pentium 4 kregen of hoe we met 6 man geen oplossing vonden wanneer we 3 voertuigen ter beschikking hadden en 2 van de 6 toch appart buiten wilden; hoe we problemen maakten om zeker allemaal een bureel voor zich alleen te hebben teneinde het zo goed als mogelijk naar eigen smaak in te richten met indien mogelijk allemaal nieuw meubilair...

Man, man, man en zeggen dat die jongens amper 250 euro per maand verdienen. Daarvoor moeten ze dan wel zaterdagen werken en ook nachten als het zich noodzaakt. Overuren, weekenduren, maaltijdvergoedingen, dit zijn allemaal begrippen die werden vergeten in hun statuut.

Wetende dat corruptie in alle lagen van de maatschappij nog welig tiert en hand in hand gaat met organised crime kan je het om het simplistisch uit te drukken zo stellen dat ze momenteel de muis verzoeken om de olifant te lijf te gaan.

Niemand heeft er blijkbaar belang bij om de politie extra middelen te geven, want dan zouden de koppen van sommigen die op het beslissingsniveau zitten misschien nog sneller rollen.

En de internationale organisaties maar mekkeren over modern policing. Alle, we doen verder ons best, maar ik hoop dat het geen druppel op een hete plaat zal zijn.

Voor de rest heeft de lente zijn intrede gedaan en om eerlijk te zijn was dat hoogtijd. Lange en koude winters zijn immers niet aan mij besteed. Zaterdag a.s. draaien we ook het wijzertje een uurtje door waardoor we automatisch zullen kunnen genieten van het langere daglicht. Door de zuidelijker ligging t.o.v. België scheelt het toch een pak, zeker een uur, dat het hier vroeger donker is en tegelijk ook eerder klaar.

Gisteren rond de middag hebben ze in Belgrado ook een lichte aardschok gevoeld. Spijtig genoeg heb ik dit niet kunnen meemaken omdat ik op dat ogenblik ongeveer een 100 km hiervandaan was. Het kan inderdaad niet veel geweest zijn want thuis stond alles nog exact op zijn zelfde plaats :). Ik denk niet dat er nog schokken op de agenda staan omdat de regio, evenmin als België trouwens, een risicogebied is voor dergelijke natuurrampen.

Voorts ben ik volop bezig aan de voorbereiding van een studiebezoek aan België dat zal plaatsvinden in Mei en voor ik het weet kan ik weeral huiswaarts keren.

Welgemeende groeten en tot binnenkort,

Beogradski Corleone