Terug van weggeweest

Dear Family and friends,

In de laatste 5 weken ben ik een tweetal keer heel kort thuisgeweest en heb ik me maximaal ter beschikking gesteld van mijn gezin. Er even tussenuit voor een bezoekje links of rechts zat er niet in. Een mens kan soms eens nood hebben om echt eens thuis te zijn na een lange isolatie.

De volgende periode zal van langere duur zijn en alle opties bieden om de gebruikelijke contacten te verzorgen. Da's alvast beloofd.

Trouwens, ik heb op Vrijdag l.l. vlug bij de EU gepasseerd in Brussel om er een interview te doen voor een investigator post. Het is dus terug een periode die wordt afgewisseld door hoop en onzekerheid wat de toekomst brengen zal. Binnen een drietal weken valt het verdict hebben ze me beloofd. Men zal mij in ieder geval niet kunnen verwijten dat ik het nooit heb geprobeerd om mijn wagentje te koppelen aan de Internationale trein en dit na een short listing bij zowel het OVSE, EUROPOL, UN en de EU.

Spijtig genoeg is de put waarop wordt gevist immens groot en spelen diverse zaken een rol om uiteindelijk een post in de wacht te slepen. Zo is het evenwicht tussen de lidstaten en de "gender balance" doorslaggevend om uiteindelijk een kandidaat aan te duiden. Je valt dus ten prooi aan internationale politiek waardoor een goed CV en goed examen in feite van ondergeschikt belang is. We blijven echter optimistisch en kijken alleen vooruit. De aanhouder wint zeggen ze altijd en dit was reeds meerdere malen op mij van toepassing bij het uitstippelen van mijn carrière.

We denken positief en laten het niet aan ons hart komen en werken vooral verder in belang van het gezin om een goede oplossing te vinden voor ons allen. Mocht mijn toekomst dan toch in de Federale Politie liggen dan weze het zo. Ook deze bediening is trouwens een prachtige en respectabele job waarvan ik altijd heb genoten en zou er dus zeker geen reden zijn om rouwig te zijn.

In deze omstandigheden leef je dus van dag tot dag en ben je realistisch. Morgen al kan immers de appel uit de mand vallen die voor mij is bestemd. Duimen dus.

Inmiddels ben ik mijn 21ste maand in Servië en kan ik een balans opmaken van de ervaringen die ik heb opgedaan en ben ik in staat een evaluatie te maken in hoeverre deze beslissing heeft bijgedragen tot mijn aanvankelijke doelstellingen.

De conclusie is rap gemaakt; ik heb veel bijgeleerd en heb vooral leren relativeren. Daarenboven heb ik enorm veel nieuwe contacten die zeker zullen bepalend zijn in de verdere planning van mijn carrière en heb vooral op professioneel gebied de lat wat hoger kunnen leggen. Ik heb ook geleerd dat een volgende missie zeker een family mission moet zijn zodat het isolement wordt beperkt ten overstaan van de familie en kenissen en niet tot het eigen gezin. Dergelijke investeringen zijn dan ook lonend maar tegelijk met momenten heel zwaar. Om die reden moet ge dan ook uzelf en uw gezin blijven overtuigen dat wat wordt geïnvesteerd lonend zal zijn voor iedereen.

Ook al ben ik nog onder voorbehoud in de running tot eind Augustus kan ik nu al stellen dat deze expeditie als geslaagd kan worden bestempeld. Ik hoop nog heel binnenkort sponsors te vinden voor mijn lopende projecten zodat ik op het einde van de rit met voldoening en in schoonheid de deur achter mij kan dichtslaan.

Binnen een veertien dagen, op 23/03 krijg ik mijn beste vriend Stephaan op bezoek, wat ook een aangename afwisseling zal betekenen in de vrije tijd en waar ik uiteraard naar uitkijk. We zullen den Titen in ieder geval een mooie herinnering bezorgen vooral om hem te overtuigen dat hij geen 21 maand moest hebben gewacht op deze stap te zetten.

Op 29/03 vatten we dan samen de terugreis aan met de wagen en begint voor mij dan een mooie periode waarbij na aankomst in België mijn lieve schat voor lange tijd bij me zal zijn. Ze zal mij immers tijdens de terugreis naar Belgrado vergezellen waarbij we ruim een maand van elkaars gezelschap en de vakantiesfeer zullen kunnen genieten. Op die manier zal ook onze Vranac nog eens de oversteek maken en terug kunnen genieten van zijn geboorteland.

Langs deze weg moet ik ook mijn zus Martine en schoonbroer Werner bedanken die een zestiental dagen voor Amber zullen bijspringen waardoor deze regeling mogelijk is.

Ik sluit hier af met een groet en kom terug bij een volgend inspirerend moment.

Bij leven en welzijn zeg ik jullie, totoné!

Martin